وبلاگ کوه نوردی و صعودهای ورزشی گل کوه

سومین مرحله رقابت های رشته سرعت جام جهانی که برنامه ریزی شده بود از 12 تا 13 جولای (21 و 22 تیر) در شامونی فرانسه برگزار شود، به دلیل مشکلات مالی پیش بینی نشده فدراسیون کوه نوردی و صعودهای ورزشی فرانسه کنسل اعلام شد و فدراسیون یاد شده با تاسف اعلام کرد که قادر به میزبانی این رقابت ها نمی باشد، با این حال فدراسیون جهانی صعودهای ورزشی به تمامی فدراسیون های ملی و شرکت کنندگان در مسابقات تاکید کرده که رقابت های رشته لید به قوت خود باقی است لیکن احتمال اندکی تغییر وجود خواهد داشت که مراتب از طریق ایمیل به تمامی فدراسیون ها اطلاع رسانی خواهد شد.
پنجمین مرحله رقابت های رشته بولدر که در ویل - کلرادو، کشور امریکا در 10 و 11 ژوئن برگزار شد با نتایج زیر به پایان رسید، ژاپنی ها در این مرحله نیز چهار سکوی قهرمانی را تصاحب کردند، شانا کوکزی به جایگاه اول خود برگشت، آلکس پوچو ستاره امریکایی نفر چهارم شد و از آنجا که نام یانیا گارنبرت در لیست مرحله بعدی رقابت های بولدر که در هندوستان برگزار خواهد شد، دیده نشده بنابراین حتی اگر شانا در یک مرحله از دو مرحله باقیمانده نفر نهم شود، مقام اول اورآل او در امنیت کامل بسر خواهد برد، اما در بخش مردان پنج نفر هستند که رقابت نزدیکی با یکدیگر دارند، ژاپنی ها شش نفر برتر در بخش مردان دارند، مقایسه ای بین نفرات 6 تا 13 با مورد مشابه در سال گذشته سقوط یرنه کرودر و جان هایر را به زیر بیست نفر اول نشان می دهد.

نتایج پنجمین مرحله رقابت های بولدر

نتایج اورآل در پنج مرحله از هفت مرحله رویداد جهانی رشته بولدر

 IFSC

 در اوایل فصل بهار خبر تلاش  تیمی چهار نفره به سرپرستی آدام بلیسکی از لهستان و عضویت  لوئیس روسو از کانادا، ریک آلن از اسکاتلند و فلیکس برگ از آلمان برای گشایش مسیری جدید در جبهه شمالی چوآیو در سایت های Russianclimb و Pythom  منتشر شد، اندکی بعد بدون هیچگونه توضیحی نام این چهار نفر در برنامه دیگری که در جبهه شمال غربی آناپورنای یک آغاز گردیده بود، مشاهده شد. در بی خبری از اجرای این برنامه های متفاوت عاقبت ریک آلن عضو این تیم در وبلاگ شخصی خود در 24 ماه مه علت تغییر برنامه را به دلیل بروکراسی اداری و جزئیات تلاش تیم تا نیمه های جبهه شمال غربی آناپورنای یک را به شرح زیر توضیح داد و سایت Russianclimb دیروز لینک این پست را منتشر نمود. آگاهی از جزئیات و تجارب این برنامه برای هیمالیانوردان کشورمان مفید خواهد بود، شرایط جوی بد، از دست دادن کیسه خواب، پاره شده چادر و ناهمواری مسیر که نصب چادر را غیرممکن ساخته بود، دلایل عمده توقف این برنامه بود.

ما با موفقیت در تیلیچو پیک هم هوا شدیم و به سمت کمپ اصلی جبهه شمالی آناپورنا حرکت کردیم و حالا همه چیز بستگی به شرایط جوی دارد، در واقع در انتظار سه روزه خود، پنجره هوایی مناسب، باد ملایم همراه با بارش کم یا بدون بارش ندیدیم و به این باور رسیده ایم که این رویداد اتفاق نخواهد افتاد. توقعات خود را کم کردیم و فقط در انتظار یک روز باد ملایم هستیم که بدنبال آن بارش شدید برف هم باشد. ما چهارشنبه 17 ماه مه عازم شدیم، با سبک خالص سبکبار روی جبهه شمال غربی آناپورنای یک شروع به صعود کردیم. سبک سبکبار اغلب مترادف است با شیوه حمل بار با حداقل وزن اما روی شانه های ما کوله هایی بیش از 23 کیلوگرم حمل می شد. مسیر، به صورت انحرافی ما را به دریاچه یخی ابتدای آناپورنای شمالی کشاند. 200 متر زیر کمپ اصلی در ارتفاع 4100 متر که با عبور از تخته سنگ های پهن و یخ سفت زیر جبهه توأم بود. یخچال بیش از اندازه شکننده بود و ما با زحمت زیاد از این تخته سنگ ها و شکاف های یخی عمیق عبور کردیم و اواخر بعداز ظهر زیر بارش مداوم برف سه چادر انفرادی روی نقطه ای مسطح در ارتفاع حدود 5000 متر برقرار کردیم و خود را در آخرین اشعه های خورشید رها کردیم. 

آدام بلیسکی و ریک آلن

صبح فردا، بعد از یک ساعت به ابتدای استحکامات عظیم مثلثی شکل و یک دهلیز یخی که در سمت راست آن قرار داشت رسیدیم. ما از یخچالک (شکاف یخی بزرگ) عبور کردیم که یخچال را از جبهه جدا می کرد و شروع به صعود کردیم. آخرین لحظه ای بود که در مقایسه با سه روز بعدی با سطح صاف سروکار داشتیم. رد پاهای ما بر زمین نقش می بست. دهلیز با شیب برفی شروع شد اما رفته رفته به رگه های سفت یخ که به طور متوسط حدود 55 درجه بود تبدیل شد، همچنین بسیار طولانی بود، طولانی تر از آنچه که تصور می کردیم و بارش شدید برف در بعدازظهر آن را کامل کرد اما به بالای آن رسیدیم. عدم کاهش زاویه خیال ما را برای غیرممکن بودن پیدا کردن جایی برای بیواک راحت کرد، بنابراین ما در پای یک دیواره در یخ شروع به حفر یک طاقچه برای نصب طناب کردیم. جریان شدید غبار برف به تناوب از دیواره به پایین فرو می ریخت و ما از خود در برابر این ریزش محافظت می کردیم و این جابه جایی مداوم جریان غبارهشدار احتمالی برای ریزش بهمن بود. در غروب آفتاب، شدت بارش برف کاهش یافت و ما نگاهی اجمالی به خورشید و جناح شرقی دائولاگیری داشتیم.

نمایی از دائولاگیری

عاقبت طاقجه ای برای نصب نصف چادر آماده کردیم که می شد روی آن به هم چسبیده نشست. چادر با یک دیرک محکم شده بود، پاهای ما آویزان بود و صورتها نزدیک به هم. غذایی ساده پختیم و نوشیدنی های گرم دم کردیم و به استراحت مشغول شدیم. از دریچه کوچک مشغول تماشای هوای صاف، نور ستاره ها برفراز مرکز هیمالیای نپال شدیم. بیدار شدن ما در صبح به آرامی صورت گرفت زیرا برف زیادی را برای درست کردن آبجوش ذوب کرده بودیم و دقت می کردیم که خطوط ایمنی که همه چیز را به دیوار متصل ساخته بود، بهم نخورد. کوله ها را بستیم.

شیب یخی درست از بالای دهلیز سرازیر بود و ما تصمیم گرفتیم که شروعمان در حمایت طناب باشد. یکی سرطناب می شد و پیچ یخ نصب می کرد و دیگری به بدنبال او بود. به دلیل بی خوابی شب و دو روز تلاش و نیز شکننده بودن یخ نازکی که صخره را پوشانده بود، بسیار آهسته تر از روز قبل حرکت می کردیم. در همین حال بارش برف آغاز شد و ما هیچ جایی برای نصب چادر نداشتیم. بارش ابرهای شناور نیز باعث شد جستجوی ما سریع تر انجام شود و یک ساعت قبل از تاریکی ما در طاقچه ای در ارتفاع 6500 متر جایی برای اقامت مهیا کردیم.

شب نگران کننده ای بود و تلنبار شدن برف به حدی بود که در نهایت از نقطه های حمایت از هارنس های خود آویزان شدیم.  پوتین های خود را برای پوشیدن جوراب خشک باز کردیم و لباس گرم بیشتری پوشیدیم و تنها با تلاش فزاینده فلیکس ما موفق به ذوب برف برای تهیه نوشیدنی شدیم. بیواک شب گذشته ما در مقایسه با شرایط فعلی بسیار تجملی بود. دائما خواب یکدیگر را مختل می کردیم زیرا در پی جابه جایی وضعیت خود برای برداشتن فشار هارنس از روی بدن بودیم، لرزیدن ما از سرما تقریبا مداوم بود.

وقتیکه در اثر یک تکان و بی احتیاطی شکافی در چادر ایجاد می شد (برای آویختن در چنین وضعیتی طراحی نشده بود) ناگهان منظره ای از جهان بیرون از درون این سوراخ تا کف یخچال که در فاصله زیادی پایین تر از ما بود، نمایان شد. با افتادی یکی از زیراندازها درون پرتگاه همه چیز رو به وخامت گذاشت. وقتیکه شروع به آزاد کردن خود از نقطه بیواک کردیم یک کیسه خواب از دریچه چادر بیرون افتاد وناپدید شد. اینجا سئوالی که مطرح شد ادامه صعود یا فرود بود. از طرفی دیگر ما نصف جبهه را پیموده بودیم و مطمئن بودیم که می توانیم بر دشواری های فنی غلبه کنیم و غذا و گاز کافی برای چند روی دیگر همراه داشتیم. در هر صورت بارش برف در بعدازظهر هشدار دهنده بود و روز دوم سرعت ما کند بود و بعد از دوشب بی خوابی نمی توانستیم سریع تر حرکت کنیم.

از اینجا به بعد ایده عقب نشینی قوت گرفت و شکست مسیر به سمت یال قله، نیاز به تلاش فزاینده داشت. از دست دادن یک کیسه خواب استدلال قوی در تمایل به فرود بود و چندین شب بالای 6500 متر بدون کیسه خواب غیرممکن بود. حتی اگر می توانستیم مکانی برای نصب چادر در سطح شیب دار پیدا کنیم که بعید بنظر می رسید.

در عرض نه ساعت، با 20 فرود از کارگاه های یخی آبالاکف و چندین طول فرود روبه پایین به سبک سنگنوردی دوباره روی همان یخچال رسیدیم و اصلا از رهایی از شرایط سخت و نصب چادر تکه پاره خود روی زمین صاف خوشحال نبودیم. بعد از پختن اولین وعده غذایی بعد از دو روز، صدای ریزش بهمن ما را از تصمیمی که گرفته بودیم، مطمئن ساخت. روز بعد از یخچال و یخ سفت آن نیز پایین تر رفته و به سوی چادرهای استقبال کننده کمپ اصلی رفتیم. زحمت برگشت از دریاجه های یخچال با ادامه بارش شبانه مشخص کرد که پنجره مناسب آب و هوایی هرگز پدیدار نخواهد شد.

نتیجه گیری :

لوئیس روسو و آدام بلیسکی قصد ایجاد مسیری جدید در چوآیو را داشتند و از ریک آلن و فلیکس برگ برای پیوستن به خود دعوت کردند. موانع بروکراتیک آنها را از برنامه اصلی ناامید ساخت اما یک هدف جدید شکل گرفت. محدودیت های زمانی موجب شد لوئیس زودتر از بقیه به سمت خانه برگردد اما آدام ، فلیکس و ریک با موفقیت تیلیچو پیک را برای هم هوایی صعود کردند. آنها نیمی از جبهه شمال غربی بسیار دشوار آناپورنای یک را صعود کرده و بخاطر هوای بد، عقب نشینی کردند. این نوع تصمیم گیری مخاطره آمیز بسیار دشوار است و اکثر ما عقیده داریم که حتی تفکر صعود چنین مسیری باید با کسی برنامه ریزی شود که صعودهای بی شمار مشترک با او داشته باشیم. آدام، فلیکس و ریک هرگز قبل از این برنامه با هم صعود نکرده بودند اما با کمال میل دوباره آن را انجام خواهند داد این کار گامی به سوی موفقیت است.

کمپ اصلی

منبع خبر

آلبرتو اینیو راته گی، خوان والخو و میکل زابالزا در تلاش برای دومین تراورس گاشربروم ها از مسیرهایی تکرار نشده هستند.

برنامه اتصال گاشربروم 1 و 2 بدون برگشت به کمپ اصلی به سبک سبک بار و از مسیرهایی که هرگز تکرار نشده، پروژه فصل تابستان 2017 این سه کوه نورد اسپانیایی است که اگر تحقق یابد، دومین تراورس در تاریخ کوه نوردی بعد از 33 سال از موفقیت رینهولد مسنر و هنس کمرلندر خواهد بود.

سال گذشته نیز آنها برای اجرای این برنامه تلاش کردند و با سه گزینه کمپ اصلی را ترک کردند، در نهایت تکرار مسیر فرانسوی ها در سال 1975 در گاشربروم دو را برگزیدند که توسط مارک باتاخ و یانیک سنیوغ  در سرتاسر لبه جنوبی ایجاد شده بود، با این حال شرایط جوی بد کوهستان و بارش مداوم برف اجازه نداد که آنها از کمپ یک در ارتفاع 5950 متر فراتر روند. از سویی دیگر آلبرتو اینیو راته گی باری دیگر با خاطره برادر خود فلیکس مواجه شد که در جولای سال 2000 هنگامی که هر دو از گاشربروم 2 فرود می آمدند، کشته شد. این قله دوازدهمین قله هشت هزارمتری مشترک آنها بود.

برای تلاشی دیگر در تابستان امسال آنها 6 ژوئن دوباره وارد قراقروم پاکستان و توده گاشربروم ها خواهند شد.  برنامه آنها صعود از مسیرهایی متفاوت و عبور از طریق گردنه ای است که دو قله را به هم متصل می سازد، گردنه گاشربروم یا گاشربروم لا در ارتفاع 6500 متر. اگر آنها موفق به این کار شوند، دومین نفراتی هستند که بعد از رینهولد مسنر و هنس کمرلندر(سال 1984) این تراورس را انجام می دهند و اولین کسانی خواهند بود که مسیرهایی متفاوت را تکرار خواهند کرد.

مسرهایی که آنها انتخاب کرده اند، مسرهایی تاریخی هستند که تاکنون تکرار نشده :

1-      مسیر مسنر- هابلر در شمال غربی گاشربروم 1 در سال 1975

2-      مسیر کوکوشکا- کورتیکا در جنوب شرقی گاشربروم 2 در سال 1983

آنها اعلام کرده اند: " شرایط  جوی همه چیز را تعیین خواهد کرد و ممکن است باعث تغییر برنامه شود، اما تمرکزما بر تراورس دو قله از طریق دو مسیر تکرار نشده اشاره شده خواهد بود.  صعود دو قله و اتصال آنها بدون پایین رفتن از ارتفاع 6500 متر نیاز به تلاش فیزیکی فوق العاده ای دارد، هیچیک از ما اطمینان کامل ندارد که قادر به دستیابی به آن باشد، در واقع یک هدف ناشناخته و جدید خواهد بود و اگر بتوانیم از مسیرهایی غیر از مسیر نرمال هر دو قله را به هم متصل کنیم برای ما با ارزش تر خواهد بود."

در واقع پروژه آنها تکرار سه صعود تاریخی خواهد بود، یکی مسیر گشایش یافته مسنر-هابلر که به سبک سبکبار در جبهه شمال غربی گاشربروم یک گشوده شده  که صعود کنندگان آن را با جبهه شمالی ماترهورن مقایسه کرده اند، دیگری مسیر کوکوشکا- کورتیکا در سال 1983، مسیر گشایش یافته دو همنورد قدرتمند لهستانی که ابتدا گاشربروم 2 و سپس گاشربروم 1 را از مسیرهایی جدید صعود کردند، اکسپدیشینی که برای ادای احترام به دوست درگذشته خود، آلکس مک اینتایر انجام دادند و آخری نیز تراورس دو قله است که از سال 1984 تابه حال تکرار نشده .

desnivel

دیواره نورد لهستانی و مقیم اسکاتلند، مارک راگانوویچ، دو مسیر جدید به سبک مصنوعی – طناب انفرادی در جبهه های شرقی و شمالی Ship’s prow در جزیره بافین کانادا ایجاد کرد.

مارک 7 هفته به تنهایی در این جزیر بسر برد و به استثناء حضور کوتاه مدت و خوشبختانه بدون حادثه تعدادی خرس قطبی کنجکاو و نیز حضور موقت هم طناب خود، در مجموع 12 هفته در آنجا تلاش کرد. مارک و همنورد لهستانی او، مارچین تومازوفسکی با هدف ایجاد یک مسیر جدید، سوم مارس وارد سام فورد فیورد شدند. شرایط هوایی بسیار سرد بود (منفی 50 درجه) و باد شدید آنها را وادار به رها کردن برنامه نمود. مارچین به لهستان برگشت در حالیکه مارک کمی به سمت شمال حرکت کرد و به پای جبهه شمالی Ship’s prow (عرشه کشتی) در جزیره اسکات رسید.

مارک به سایت UKC گفته :

" من چند روز را صرف بررسی دیداری دیواره ها کردم و در شگفت بودم که آیا امکان ایجاد مسیری جدید وجود خواهد داشت؟ مسیر ایده آل خود را یافتم اما هنوز برای صعود بسیار سرد بود. در این میان متوجه شدم که سرمای سمت شرقی دیواره، هنگامی که آفتاب می درخشد، قابل تحمل تر است"

اگرچه اولویت او صعود جبهه شمالی بود که بلندتر بود و شیب تندتری داشت اما مارک مجبور شد که مدت زمان طولانی برای بهتر شدن شرایط صبر کند. در نگرانی ناشی از اتلاف وقت او تصمیم گرفت که تجهیزات خود را جمع کند و شروع به صعود جبهه شرقی به عنوان گزینه جایگزین کند. سبک صعود مسئله عمده بود:

مانترا ماندالا

" هدف اصلی من صعود بدون دریل کاری بود، من قصد داشتم که مسیرهایم را به شیوه طبیعی حفظ کنم"

در 17 روز بعدی در جبهه شرقی، مارک مسیرجدیدی ایجاد کرد که نام آن را مانترا ماندالا گذاشت (+VI,A3) و بعد از یک هفته استراحت اولین طول جبهه شمالی را صعود کرد. مارک گفته :

" متاسفانه باد سرعت گرفت و شرایط صعود بسیار دشوار شد من اول ماه مه صعود را به پایان رساندم و دومین مسیر را Secret Silence (VI.A4) نامگذاری کردم. در آخرین روز شرایط وخیم شد، برف تازه به شدت شروع به باریدن گرفت و باد شدیدتر شد، و فرود و حمل کوله ها را بسیار مخاطره آمیز کرد"

مسیر قرمز " راز سکوت" جبهه شمالی Ship's prow مسیر سیز "هینایاما" ،در سال 1999 توسط مایک لیبک ایجاد شده

مارک جزئیات دو مسیر را به شرح زیر برای ما ارسال کرده :

مانترا ماندالا ،450متر ،+ VI,A3 در جبهه شرقی Ship’s prow در جزیره اسکات، 6 قلاب خفاشی، بدون میخ ، بدون بولت، تمامی حمایت ها طبیعی، بدون ثابت گذاری از زمین. ساعت 23 و 3 دقیقه مورخ 8/4/2017

راز سکوت، 600 متر، VI,A4جبهه شمالی Ship’s prow جزیره اسکات، بدون هرگونه دریل کاری، چهار طول ثابت گذاری (16-18-20-22) ساعت 23 و 4 دقیقه مورخ 1/5/2017

صعودهای مارک پنج سال بعد از ایجاد مسیر Super balance  (VII,A4,M7+) در Polar sun spire جزیره بافین در کنار همطناب همیشگی خود مارچین تومازوفسکی بود. یک کوه نورد خودکفا با تعدادی صعودهای انفرادی، مارک به تازگی صعود سولوی زمستانی ترول وال (ترول وگن) در نروژ را انجام داده که شامل 18 طول است و نام آن Susor giennom Harryland و درجه 6/A3  می باشد.

دیواره سترگ Ship's Prow

UKC