انعکاس اخبار و تاریخ کوه نوردی و صعودهای ورزشی با اولویت زنان
بنا به گزارش summit karakoram تیم گریس سِنگ و شرپاهای او کمپ اصلی را برای آخرین تلاش در صعود به K2 ترک کردند.
تیم چوآیو به سرپرستی جلجه شرپا نیز با وجود باد شدید در حال حاضر در کمپ یک هستند و امیدوارند که 21 فوریه (دوشنبه) به قله برسند. هنوز جزئیات مسیر این تیم مشخص نشده.
فقدان اطلاعات کامل و ابهاماتی که درباره مسیرهایی که دو تیم نپالی مستقل (تیم جلجه شرپا و تیم پایونیر ادونچر) قصد گشایش آن از سمت نپالِ قله چوآیو را دارند موجب شده که سایرین دست به تحقیق و تفسیر و ایراد اشکال در پیشروی آنها داشته باشند، به نظر می رسد که هر دو تیم مسیرهایی که تیم روس ها و لهستانی ها از سمت نپال ایجاد کرده اند را در پیش گرفته باشند و یا انشعابی از این مسیرها که بسیار دشوار و غیرقابل استفاده برای اکسپدیشن های تجاری است. دنیس اوروبکو نیز تلاش نپالی ها را ارزیابی کرده، جزئیات این مسیرها، خطای اعلام ارتفاع حقیقی و تلاش های قبلی به طور مفصل در گزارش explorers توضیح داده شده.
دو تیم از کشور نپال در حال حاضر در تلاش برای گشایس مسیری جدید از سمت جنوب چوآیو هستند که به سرعت در حال پیشروی هستند. این کار علیرغم هوای شدید زمستانی و دشواری فنی در سمتِ نپال این قله در حال انجام است. هر دو تیم می گویند که شرایط مهیا شود آماده حمله قله خواهند بود. بعید نیست که در نهایت تلاش خود را برای رسیدن به قله 8201 متری همزمان و از طریق مسیرهای مختلف انجام دهند اما سئوالی که مطرح است این است که آنها دقیقا از کجا صعود خواهند کرد؟
جزئیات کم
جلجه شرپا در ابتدا به استفان نستلر گفته بود که می خواهد از سمت نانگپالا (گذرگاه بین نپال و تبت) به این کوه نزدیک شود نه از سمت گوکیو. نستلر در این رابطه اضافه کرده که جناح 7000 متری نانگپا گوسوم با یک خط الراس به بالاترین نقطه چوآیو متصل می شود.
جلجه شرپا کوه نورد محترمی است که در تلاش است تا عنوان جوانترین عضو باشگاه هشت هزارمتری ها را بدست آورد، او همچنین یکی از 10 کوهنوردی است که در زمستان سال گذشته K2 را صعود کرده. مانند هر هیمالیانوردی دیگر ما حرف او را می پذیریم اما اخیرا برخی ابهامات و سردرگمی در مورد مسیر او وجود داشته، دو روز پیش سه اسکرین شات از دستگاه ردیاب خود منتشر کرد که مسیر انتخابی وی یک خط بسیار مستقیم را به سمت قله از یخچال نگوزومپا نشان می دهد که به سمت گذرگاهی می رود که چوآیو را از سمت غرب از نگوزومپاکانپ (7916 متر) جدا می سازد، که به عنوان قله تنزیگ نیز معروف است.
ما از کارشناسان موقعیت های جغرافیایی و ردیابی جی پی اس در Race Traker خواستیم تا مسیر جلجه و تیمش را دنبال کنند. براساس اسکرین شات های جلجه، توپوگرافی و گوگل ارت نتیجه گیری آنها تصاویر زیر است.
پیامهای ترکیبی
همچنین به نظر می رسد که در مورد بالاترین نقطه ای که کوهنوردان قبل از بازگشت به کمپ اصلی اعلام کرده اند ابهام وجود دارد. جلجه یک اسکرین شات را از یک نقطه بزرگنمایی شده پست کرده که هیچ نمای کلی از آن وجود ندارد اما داده های پایین، ارتفاع 7409 متر را نشان می دهد. از آنجا که کریس آناپورنا اشاره کرده بود که این ارتفاع بیش از ارتفاع ذکر شده در سایر اسکرین شات ها است دوباره از کارشناسان یاد شده خواستیم که تحقیق کنند و آنها نقطه دقیق آخرین اسکرین شات را پیدا کردند و به این نتیجه رسیدند که 6900 متر است نه 7400 متر. ما نتایج را بازنشر دادیم و خوانندگان علاقمند می توانند خودشان آن را بررسی و ویژگی ها را مقایسه کنند.
این بدان معنی نیست که جلجه و تیمش در مورد بالاترین نقطه ای که به آن رسیده اند، گمراه هستند. دلایل زیادی وجود دارد که چرا کوه نوردان می توانند بالاتر از آنچیزی که ردیاب نشان می دهد را صعود کنند، مثلا برای صرفه جویی در مصرف باتری می توانند آن را خاموش کنند اما به این معنی است که اسکرین شات اولیه جلجه با داده های ارتفاع بالاتر ترکیب شده است. امید است که تیم در بازگشت بتواند این آشفتگی را توضیح دهد. لاکپادندی از همین تیم اوایل امروز نوشت که به دلیل شرایط جوی باید به سرعت از ارتفاع 7200 متر فرود آیند.
مسیر پیش رو
هدف تیم جلجه شرپا گذرگاه بین چوآیو و تنزیگ است. بعد از رسیدن به آن باید خط الراس طولانی شرقی را به سمت قله اصلی دنبال کنند، مگراینکه یک میانبر به سمت بالا پیدا کنند زیرا سطحی است عمودی، خطرناک و غیرقابل عبور.
دنبال کردن مسیر پیشنهادی مینگماجی
تیم جلجه شرپا در واقع یکی از دو مسیری را در پی گرفته که مینگماجی به دولت نپال ارائه داده بود، موقعی که آنها قول دادند یک اکسپدیشن بومی را برای باز کردن مسیر تجاری از سمت نپال چوآیو تامین مالی کنند. مینگماجی در اواخر نوامبر این موضوع را با explorers در میان گذاشت. او دو مسیر احتمالی را از سمت جبهه جنوب شرقی پیشنهاد داده بود، هر دو به سمت خط الراس دشوار شرقی. جلجه تیم خود را به سمت مسیر دوم آبی رنگ در نقشه هدایت می کند.
مینگماجی همچنین جزئیات کراکس مسیر را که فراتر از بالاترین نقطه ای است که اکسپدیشن فعلی به آن رسیده اعلام کرده، خط الراس شرقی، این خط الراس قبلا صعود شده اما هرگز تکرار نشده. جبهه جنوب شرقی + خط الراس شرقی چوآیو چندین اکسپدیشن ناموفق داشته تا اینکه تیم نخبه روسی سرانجام در اکتبر سال 1991 آن را صعود کرد. الیزابت هاولی در گزارش خود خط الراس شرقی را "خوفناک" نامید و به شکافی به عمق 70 متر و شیب 80 درجه ای صخره در طرفین در ارتفاع بسیار بالا اشاره کرد.
در تلاش بدون اکسیژن به سوی قله، پنج کوهنورد روسی کمپ بالا را در ارتفاع 6900 متر برقرار کردند و یک بیواک در خط الراس در ارتفاع 7900 متر داشتند. متاسفانه سقوط سنگ موجب مرگ پزشک تیم حین فرود پس از صعود موفق شد. جلجه گفته که کمپ 3 را در ارتفاع 7800 متر برقرار خواهد کرد که بالاتر از گذرگاه است. انتظار داریم که بعدا روشن شود که یک مسیر جدید است یا تکرار مسیر قبلی.
مسیر تیم پایونیر ادونچر
دومین تیم در چوآیو، تیم پایونیر ادونجر، مسیر صعود خود را با اکسپلوررز به اشتراک گذاشته، مسیری کاملا متفاوت از سمت جنوب. ما نقشه این تیم را با نقشه توپوگرافی مسیرهای چوآیو که وبلاگ کوه نوردی Animal de Ruta گردآوری کرده مقایسه کردیم و دو گزینه پیدا کردیم که می تواند شبیه مسیر پایونیر ادونچر باشد.
در نگاه اول به نظر می رسد که با مسیری که در زمستان 1985 توسط لهستانی ها در جنوب شرقی ایجاد شده مطابقت داشته باشد. این تیم به سرپرستی آندرژ زوادا پنج کمپ نصب کرد و با وجود هوای بدِ بی امان، موفق شد. ماچی بربکا و ماچی پالیکوفسکی در 12 فوریه قله را صعود کردند و پس از آن زگمونت و هنریش و سه روز بعد یرژی کوکوچکا. این دومین صعود یک هشت هزارمتری برای نخستین بار در فصل زمستان برای کوکوچکا بود، در 21 ژانویه دائولاگیری را صعود کرده بود.
مسیر لهستانی ها در سال 1985
با این وجود امکان دارد که طرح ارائه شده توسط پایونیر ادونچر خطی بسیار دورتر در غرب تا یال جنوب – جنوب غربی باشد. طبق اطلاعات وبلاگ Animal de Ruta این مسیر در مرز تبت، تاکنون صعود نشده، تعجب آور نیست، بسیار دشوار و طولانی است، 6.5 کیلومتر بعلاوه 2900 متر عمودی. بیش از یک نقطه دسترسی برای آن ممکن است وجود داشته باشد و در انتظار تایید خط دقیق تیم پایونیر ادونچر هستیم که در حال صعود است.
بروزرسانی امروز
تیم جلجه شرپا در حال حاضر در کمپ اصلی در حال استراحت و آماده سازی برای صعود به قله است، تیم الیت اکسپدیشن که با جلجه شرپا همکاری دارد گزارش داده که آنها برنامه احتمالی برای صعود به قله را 24 تا 27 فوریه اعلام کرده اند.
یکی از سخنگویان تیم پایونیر ادونجر زمان احتمالی برای صعود را نیز همین موقع اعلام کرده بنابراین ممکن است شاهد رقابت دو تیم نپالی برای صعود به قله چوآیو از زوایایی مختلف باشیم. با اینحال تیم پایونیر با مشکل کمبود طناب به دلیل محاسبه اشتباه روبرو شده و به آنها طناب تحویل شده است، برنامه اولیه آنها برقراری کمپ 2 در روز گذشته و ثابت گذاری کمپ 3 در روز جاری بوده و حالا امیدوار هستند که کمپ 2 را فردا ثابت گذاری کنند. تمام روز هوا صاف بوده.
ارزیابی دنیس اوروبکو
مسیر نپالی ها ظاهر در دو طرف مسیر دنیس اوروبکو و بوریس ددشکو در سال 2009 است، خطی مستقیم به سمت جبهه جنوب شرقی چوآیو. مسیری بسیار دشوار که به سبک خالص آلپاین و بدون اکسیژن صعود شده و آخرین گشایش مسیر چوآیو در سمت نپال بوده. اوروبکو در سال 2013 به جبهه جنوبی چوآیو بازگشت تا قبل از اینکه با آلکسی بولوتوف بر اورست تلاش کند، هم هوایی انجام دهد. نظر اوروبکو:
"این جبهه بسیار شیب دار و نسبتا مرطوب به دلیل جهت آن در سمت جنوبی است، همچنین دارای قله های صخره ای بسیاری است و ریزش بهمن تهدیدی است جدی. همه این فاکتورها شانس موفقیت را به حداقل می رساند با این حال من به تمایل نپالی ها برای یافتن یک خط امن که می تواند به اقتصاد خومبو کمک کند، احترام می گذارم. آیا امکان دارد؟ به نظر من بله همینطور است.
مسیر اوروبکو در سال 2009
در مورد این مسیرها اوروبکو اشاره کرده که طبق نقشه های ارائه شده تیم پایونیر ممکن است در حال صعود از مسیری منشعب از مسیر لهستانی ها باشد، اما از سمت راست فلات. میسر روس ها به سمت خط الراس شرقی دارای شکافی روی خط الراس است که از نظر فنی بسیار دشوار و خطرناک است و قطعا برای مشتری ها مناسب نیست، شرایط زمستانی بسیار متفاوت تر از شرایط خطرناک در بهار و پاییز است که مشتری ها مراجعه می کنند.
اوروبکو هشدار داده که در شرایط گرمتر این جبهه غیرقابل پیش بینی است،آیا ارزش دارد که مشتری ها را در معرض چنین خطراتی قرار داد؟ مثل آیگر شاید ساخت یک تونل برای رفتن به قله ایمن تر و موثرتر باشد! یا تمرکز بر تجارت روی بقیه هشت هزارمتری ها. این صعود ممکن است قدرت نپالی را به جهان نشان دهد اما انجام آن فقط برای یک بار کافی است.
تیم جلجه شرپا بعد از ثابت گذاری تا ارتفاع 7400 متری چوآیو در تلاش زمستانی از سمت نپال، به کمپ اصلی برگشته تا برنامه صعود را نهایی کند. این تیم تاکنون مشکل خاصی نداشته و اگر موفق به ایجاد این مسیر بشود، اکسپدیشن های تجاری از سمت نپال بی نیاز به چینی ها رونق خواهد گرفت. تیم صعود زمستانی K2 بعد از برقراری کمپ 3 به دلیل باد شدید به کمپ اصلی برگشته و فعلا مرحله صعود به قله به تعویق افتاده، نیماگیالزن سرپرست تیم گفته اگر واقع بینانه قضاوت شود فقط یک فرصت کوتاه برای صعود به قله باقی است و شانس آن بسیار کم و ریسکی بسیار بالا دارد. از تیم مینگمادورچی در چوآیو خبر جدیدی منتشر نشده و یوست کوبوش نیز برای ادامه تلاش انفرادی در اورست منتظر شرایط بهتر است. منبع اینستاگرام تیم ها
تیمی از کشور لهستان شامل میخال کِرول، یانوش گولاب و ماسیج کمیل به زودی راهی برج بی نام Torre sin nombre از گروه ترانگو (6286 متر) برای اولین تلاش زمستانی خواهند شد. "لیلا پیک اکسپدیشن" تدارکات این برنامه را بعهده خواهد داشت. آنها از قبل ویزا تهیه کرده اند. منبع خبر dominobb
تیم جلجه شرپا در مسیر کمپ 1 چوآیو
بعد از پایان ناموفق اکسپدیشن های نانگاپاربات و ماناسلو، چهار اکسپدیشن در غولهای هیمالیا، اورست و چوآیو و K2 در قراقروم باقیمانده:
اورست
یوست کوبوش در حال حاضر در تلاش انفرادی خود در اورست وقت زیادی برای مطالعه پیدا کرده، این کوه نورد 29 ساله آلمانی از لابوشه در دره اورست نوشته: "کتاب مورد علاقه من من در حال حاضر "روانشناسی مثبت برای آدمک ها" است و با شرایط فعلی در اینجا من واقعا به این کتاب نیاز دارم! در این کتاب دو روانشناس انگلیسی نکاتی را در مورد چگونگی مقابله با احساسات دشوار و شادتر و سالم تر کردن زندگی خود ارائه می دهند" در این تلاش انفرادی در مرتفع ترین کوه جهان، کوبوش از ارتفاع حدود 6450 متر فراتر نرفته. چندین بار تا لاهولا، گذرگاهی در ارتفاع 6000 متر بین نپال و تبت صعود کرده اما در ارتفاع فراتر از آن طوفان او را مجبور به بازگشت به دره کرده. در آخر هفته و هفته آینده به نظر نمی رسد که باد شدید فروکش کند.
چوآیو
در چوآیو که فقط 28 کیلومتر از اورست فاصله دارد، دو اکسپدیشن نپالی شرایط مشابهی دارند. تیم "جلجه شرپا" و تیم "مینگما دورچی شرپا" که به طور مستقل تصمیم گرفته اند تا مسیر جدیدی را از سمت نپال ایجاد کنند که برای اکسپدیشن های تجاری نیز مناسب باشد . تیم جلجه تا کمپ یک را ثابت گذاری کرده اما ارتفاع این کمپ را اعلام نکرده، این تیم در اینستاگرام اعلام کرده که شرایط جوی تا 15 فوریه ثابت است و می خواهند تا کمپ 3 را ثابت گذاری کنند. تعدادی از افراد تیم ثابت گذار به کمپ اصلی برگشته اند تا تجهیزات و کپسول اکسیژن بیشتری به بالا حمل کنند. از تیم مینگما دورچی اطلاعات کمی در دسترس است، چهار روز پیش تصاویری از ورود خود به کمپ اصلی را منتشر کرده اند .
K2
امروز در K2 تیم نپالی – پاکستانی به سرپرستی نیماگیالزن شرپا، گزارش داده که تا کمپ 3 را در ارتفاع 7200 متر ثابت گذاری کرده. هدف این تیم تجاری این است که مشتری تایوانی 29 ساله، گریس سِنگ را به قله برسانند. براساس پیش بینی هواشناسی در دومین کوه مرتفع جهان، بارش برف از روز یکشنبه آغاز و در طول هفته ادامه خواهد داشت و تیم ثابت گذار که هم اکنون در کمپ 2 بسر می برد، بهترین تصمیم در ادامه یا توقف در این کمپ را خواهد گرفت. این تیم 17 فوریه را روز صعود به قله اعلام کرده اما اضافه کرده که هنوز اطمینان از آن حاصل نیست باید دید کوه وحشی چنین اجازه ای خواهد داد یا خیر؟ شب گذشته باد شدید مانع از ارتباط مناسب تیم ثابت گذار با کمپ اصلی شده و هنگام ارتباط نیز صدای باد شدید مانع از شنیده شدن واضح صدای آنها شده. لاکپا جی شرپا از این تیم سابقه صعود به اورست و K2 را در عرض 58 روز دارد و تاکنون اورست را 5 بار صعود کرده.
به هر حال بجز یوست کوبوش تمامی تیم های یاد شده از اکسیژن مکمل استفاده می کنند.
بروزرسانی خبر: تیم پنج نفره ثابت گذار تا کمپ 3 را ثابت گذاری کردند و سه عضو دیگر از کمپ یک عازم کمپ دو شدند.
تیم زمستانی K2 دیروز صبح حرکت کرده، هدف آنها دقیقا مشخص نیست شاید تا هر ارتفاعی که امکان پذیر باشد. نفرات خط مقدم شامل چیرینگ شرپا، داوا شرپا، فوری شرپا، نیما تندی شرپا و نیما دورجی تامانگ، ساعت یک بامداد نهم فوریه به هدف عبور از کمپ اصلی پیشرفته و رسیدن به کمپ یک حرکت کردند، آنها در حین پیشروی بالای کمپ 2 را ثابت گذاری خواهند کرد. نیماگیالزن و محمد شریف با همراهی گریس سِنگ امروز به سمت آنها حرکت خواهند کرد. راهنماها کمپ 3 و بالاتر را ثابت گذاری خواهند کرد. نیماگیالزن شرپا با توجه به محدودیت زمان گفته که حرکت بعدی به سمت قله خواهد بود. آنها سه روز پیش می خواستند کمپ 3 را برقرار کنند اما وزش باد شدید موجب شد که به کمپ 2 برگردند. برای موفقیت در این برنامه آنها نیاز به 5 تا 6 روز شرایط جوی خوب دارند. شرایط خشک و باد شدید در ارتفاعات پیش بینی شده. هنوز تحقق این پیشروی گزارش نشده.
زمان تصمیم گیری در کمپ 3
راهنماها باید بتوانند امروز به کمپ 2 برسند و هرم سیاه را تا کمپ 3 ثابت گذاری کنند، اگر به آنجا رسیدند چادرها را برپا می کنند وسایل، سوخت و اکسیژن کمپ را تامین می کنند سپس باید تصمیم مهمتری بگیرند. آیا باید تلاش کنند تا بالاتر روند؟ اگر چنین است آیا باید کمپ 4 را برقرار کنند؟
تیم نپالی ها که سال گذشته در زمستان K2 را صعود کرد تنها از یک راه حل استفاده نکرد، اما آنها یک تیم بزرگ و قوی بودند که در هوای فوق العاده خوب صعود کردند. از سویی دیگر ما نمی دانیم که پایان غم انگیز تیم دومی که در 5 فوریه 2021 به سمت قله حرکت کرد می توانست با برقراری کمپ 4 به گونه ای دیگر خاتمه یابد؟
سیمونه مورو گفته که خسته شده! این کوه نورد 54 ساله ایتالیایی در شبکه های اجتماعی توضیح داده که چرا دوباره به اکسپدیشن خود در ماناسلو (8163 متر) در غرب نپال خاتمه داده، وی می گوید مشکل اینجاست که حتی نمی توان از کمپ یک عبور کرد، در آنسوی این کمپ در ارتفاع حدود 5600 متر خطر ریزش بهمن بسیار بالاست و باد نیز یک مشکل اساسی است، همچنین در روزهای آینده بارش برف بیشتری پیش بینی شده، همگی با واقعیت روبرو شدیم و تصمیم گرفتیم که به تلاش خود خاتمه دهیم. این چهارمین باری است که مورو بعد از سالهای 2015،2019 و 2021 دست خالی از تلاش زمستانی ماناسلو برمی گردد و مانند سه تلاش قبلی انبوه برف علت آن است. مورو می گوید که رویهمرفته یک سال از عمرش را در ماناسلو سپری کرده.
برای آلکس تکسیکون کوه نورد اسپانیایی 40 ساله نیز دومین تلاش ناموفق در ماناسلو است، مانند سال قبل تصمیم داشت که در همراهی با مورو و بدون اکسیژن مکمل این قله را صعود کند. اسوالد رودریگو پریرا، کوه نورد و فیلمساز لهستانی – پرتغالی نیز تلاش خود را در ماناسلو پایان یافته اعلام کرده، او در اینستاگرام توشته تصمیم آسانی نبوده اما به نظر آنها معقول است، برف بیشتری در راه است و دلیلی ندارد که جان خود و سایرین را به خطر اندازند.
در حالیکه فقط سه هفته تا پایان "زمستان هواشناسی" باقی مانده، شرایط جوی بد همچنان مانع از پیشروی تمامی تیم ها درهشت هزارمتری هاست. یوست کوبوش در اورست و گریس سِنگ/تیم دُلما در K2 به سختی به کمپ 2 رسیده اند. آنهایی که در چوآیو و ماناسلو هستند حتی به همین ارتفاع هم نرسیده اند. در مرحله پایانی فصل اگر شرایط جوی رو به بهبودی رود، شاهد عجله های لحظه آخری خواهیم بود یا اینکه کوه نوردان ناامید را که تماشا می کنند باد آخرین شانس آنها را با خود می برد.
K2
شرپاها در حال حمل تجهیزات به سمت کمپ دو K2
تیم تایوان – نپال کمپ 2 را در ارتفاع 6760 متر با موفقیت در K2 برقرار کرده، برنامه آنها کمپ 3 (7350 متر) بوده اما باد شدید مانع از پیشروی شده، کارگزار محلی گزارش داده که 4 نفر به کمپ اصلی رسیده اند و مابقی به زودی به آنها ملحق خواهند شد. کمپ 2 ساده است اما باید کافی باشد. وقت تیم رو به اتمام است، سرپرست تیم، نیما گیالزن قصد دارد در پنجره بعدی از هوای خوب فورا برای صعود به قله تلاش کند اما حداقل به 5 تا 6 روز زمان نیاز خواهد بود، همچنین برای حمل تجهیزات، طناب ها و اکسیژن شرپاها به تلاش زیادی نیاز دارند. فرصتِ محدود برای هم هوایی نیاز به اکسیژن حتی در ارتفاع کم بین کمپ های 2 و 3 را افزایش می دهد. آنها باید کمپ های 3 و 4 را حین حرکت ایجاد کنند.
چوآیو
یاک های تیم پایونیر ادونجر به سمت کمپ اصلی چوآیو در حرکتند
در چوآیو علیرغم شرایط سخت، هر دو تیم نپالی به کمپ اصلی رسیده اند. لاکپادندی دیروز در یک طوفان برفی شدید که بخشی از تیم را در "گوکیو" گرفتار کرده، به این کمپ رسیده. شب گذشته باد بین 70 تا 80 کیلومتر در ساعت بوده اما امروز کاهش یافته. لاکپا دندی نوشته: " لحظاتی وجود دارد که می خواهید تسلیم شوید اما باید تلاش کنید تا به آنسوی رویاهای خود دست یابید".
پایونیر ادونچر نیز گزارش داده که از راه Thame وارد منطقه شده و کمپ اصلی را برقرار کرده اند. چوانگ شرپا براساس تحقیقاتی که پمباشرپا چهار سال پیش انجام داده، تعدادی تصویر و فیلم و توپوی مسیر را به اشتراک گذاشته. چوانگ توضیح داده که باز کردن مسیر جدید مدتی است که در ذهن آنها بوده اما بیماری همه گیر آنها را مجبور به تاخیر در اجرای برنامه کرده. در اینجا مسیر برنامه ریزی شده با کمپ اصلی و کمپ های مرتفع مشخص شده است.
مسیر جبهه جنوبی چوآیو
ماناسلو
شانس چندانی در ماناسلو وجود ندارد، آخرین بارش برف دوباره کوهستان را پوشانده، اگرچه کوه نوردان از یکشنبه آفتابی لذت برده اند اما در میان چنین برف ناپایداری در حرکت به سمت کمپ یک تردید دارند. پیش بینی شرایط جوی از شروع برف بیشتر از فردا عصر خبر می دهد.
کمپ اصلی ماناسلو، محافظت شده در مقابل باد اما آسیب پذیر در مقابل رانش
پایان زمستان نزدیک می شود
آلکس تکسیکون به درستی گفته که که نمی داند عاقبت کار به کجا ختم خواهد شد اما هیچ چیز غیرممکن نیست. با این حال بعید است که در این فصل کسی به یک هشت هزارمتری دست یابد. همانطور که اخیرا اشاره شد در حالیکه زمستان تقویمی تا 21 مارس ادامه دارد، فصل کوه نوردی زمستانی و مجوزهای آن در 28 فوریه به پایان می رسد و این پایان زمستان برای اکثر کوه نوردان است، تمدید یک اکسپدیشن امکان پذیر است اما بسیار پرهزینه است و دوباره یک صعود زمستانی بحث برانگیز خواهد بود زیرا بسیاری ماه مارس را زمستان واقعی نمی دانند. به عنوان مردمی بومی، نپالی ها می توانند بدون پرداخت هزینه اضافی در چوآیو به کار خود ادامه دهند اما بسیاری از آنها راهنمایان حرفه ای با لیستی کامل از تعهدات خود در فصل بهار هستند.
تیم زمستانی K2 تا کمپ 2 (6760 متر) را با موفقیت ثابت گذاری کرده. ایده ابتدایی تکمیل کمپ 3 (7350 متر) بوده ولی وزش باد شدید مانع از پیشروی شده، 4 نفر از اعضای تیم ثابت گذار شب گذشته به سلامت وارد کمپ اصلی شده اند و مابقی امروز به این کمپ می رسند. تیم ثابت گذار با نیماگیالزن در کمپ اصلی گفتگو داشته و نامبرده اعلام کرده که باید منتظر پنجره مناسب از شرایط جوی باشند و بعد یکراست عازم قله خواهند شد اما این کار احتیاج به 5 تا 6 روز شرایط جوی خوب دارد.
منبع خبر: summitkaraloram
- بنا به اعلام یاسمین تور، تیم زمستانی خوسارگنگ به سرپرستی دنیس اوروبکو این قله را صعود کرده و در حال فرود است .
- یوست کوبوش کوه نورد آلمانی که بیش از یک هفته است که در روستای لابوشه مترصد شرایط جوی بهتر برای ادامه تلاش انفرادی بر اورست است، با انتشار پرتره ای از خود که در انتظار برای شرایط بهتر پیر شده است از ارتفاع 5000 متری نوشته که تداوم بارش برف و وقوع طوفان فعلا این امر را غیرممکن ساخته، چادر او در آخرین تلاش در ارتفاع 6000 متری در اثر طوفان تخریب شده بود ویک حفره بزرگ در آن ایجاد شده بود. دو سال پیش این آلمانی جوان از طریق یال غربی اورست تا ارتفاع 7400 متر صعود کرده بود و امسال قصد دارد به ارتفاع 8000 متر دست یابد ولی شرایط جوی بد همچنان ادامه دارد.
- شرایط در ماناسلو، غرب نپال تغییر چندانی ندارد، سیمونه مورو از تیم زمستانی این قله در تفرجگاه توریستی کالین چوک در ارتفاع 3840 متری بسر می برد که حدود 150 کیلومتری شمال شرقی کاتماندو است و با دویدن در کوهستان سعی در حفظ آمادگی خود دارد. این کوه نورد 54 ساله به محض آرامتر شدن شرایط جوی به کمپ اصلی ماناسلو برخواهد گشت اما آلکس تکسیکون دیروز در توئیتی گفته که ماه فوریه را در کمپ اصلی با بارش قابل توجه برف آغاز کرده، انگیزه او و همراهان برای ادامه کار بالا است، در ارتفاعات باد شدید و در پایین برف درحال باریدن است .
- تیم تجاری K2 با تنها مشتری خود، گریس سِنگ از تایوان و سرپرستی نیما گیالزن تا کمپ 1 را ثابت گذاری کرده اند و با توجه به وزش باد شدید به کمپ اصلی برگشته اند تا در پنجره بعدی از شرایط بهتر تا کمپ 2 را آماده سازند.
تیم ثابت گذار کوه نورد 28 ساله تایوانی، گریس سِنگ تا ارتفاع 200 متر بالاتر از کمپ یک (6000 متر) را ثابت گذاری کرده و اگر شرایط جوی نظیر روز گذاشته باشد تا ارتفاع 6760 متری یعنی کمپ 2 را امروز ثابت گذاری خواهند کرد. این تیم هفت نفره 25 ژانویه وارد کمپ اصلی شده.
منبع: 4sportua
کار از محکم کاری عیب نمی کند، استفان نستلر اعلام کرده امروز تیم دوم متشکل از شش شرپا به سرپرستی مینگمادورجی شرپا ، مجری اکسپدیشن تجاری "پایونیر ادونجر" از کاتماندو عازم چوآیو شده. هدف آنها همانند تیم ده نفره جلجه شرپا است که روز سه شنبه عازم همین قله شده، صعود زمستانی چوآیو برای نخستین بار از سمت نپال که اکسپدیشن های تجاری در آینده از آن بهره مند شوند.
مینگما دورجی شرپا، کوه نورد 34 ساله بیش از 20 بار برفراز قله های هشت هزارمتری ایستاده که تنها پنج بار از آن برفراز اورست بوده. در ماه مه سال 2019 اورست را بدون اکسیژن مکمل صعود کرد و شش ساعت و یک دقیقه بعد برفراز لوتسه همسایه آن ایستاد که موجب ثبت رکورد جهانی گینس شد. هم تیمی های او در برنامه چوآیو مینگما دی شرپا، پمبا شرپا، پاسانگ تنجی شرپا، فوربو شرپا و لاکپا تی شرپا هستند.
دو تیم مجزا با امکان کار مشترک در کنار یکدیگر
"پایونیر ادونچر" گفته که دو تیم جداگانه تلاش خواهند کرد اما اگر شرایطی ایجاب شود ممکن است در مرحله نهایی با هم کار کنند. مینگما دورجی و همراهان او کمپ اصلی خود را خواهند داشت و قصد دارند از روستای Thame صعود را آغاز کنند. جلجه شرپا اعلام کرده که در حال برنامه ریزی یک مسیر از سمت نانگپالا (گذرگاه بین نپال و تبت) است.
هر دو تیم باید خود را برای شرایط جوی شدید آماده کنند
چارلی گبل، هواشناس کهنه کار اتریشی به سیمونه مورد که منتظر شرایط جوی آرامتر در صعود زمستانی ماناسلو است نوشته که از زمستان 2006 تاکنون در قراقروم و یا هیمالیا چنین دوره طولانی با این قدرت از باد و طوفان را شاهد نبوده. چوآیو در شرق نپال چندان از اورست دور نیست، جایی که کوه نورد آلمانی یوست کوبوش در ارتفاع 6000 متری وقوع طوفان را طی تلاش انفرادی خود گزارش داده.
در حالیکه برخی از اکسپدیشن های زمستانی چون نانگاپاربات و ماناسلو، عقب نشینی اختیار کرده اند، تیم کوه نورد تایوانی، گریس سِنگ، روز یکشنبه وارد کمپ اصلی K2 شده. این بانوی تایوانی رویای 14 قله هشت هزارمتری را در سردارد و بعد از کانچن جونگا در پاییز، گفته بود که زمستان عازم K2 خواهد شد. برای انجام این کار تیمی قدرتمند از شرپاها را در اختیار گرفته. نیماگیالزن شرپا، چیرینگ شرپا، داواشرپا، فوری شرپا، مینگما تندی شرپا و نیمادروجی تامانگ.
این افراد مسیر آبروزی را تجهیز خواهند کرد و به سِنگ در صعود احتمالی کمک خواهند کرد. این برنامه با استفاده از اکسیژن مکمل انجام خواهد شد. بروز رسانی اخبار در کمپ اصلی موکول شده به رسیدن تیمی از تکنسین ها برای فعال کردن آنتن دهی در منطقه کمپ اصلی.
شروعی بسیار دیر
شانس گریس سِنگ و شرپاهایش در تکرار دستاورد ده نپالی در زمستان سال گذشته K2 بسیار دور از انتظار است. آنها ماه اول فصل زمستان را از دست داده اند، زمانی کلیدی برای دستیابی به هماهنگی برای این کار پیچیده. دلیل این تاخیر رسما اعلام نشده اما ظاهرا بروکراسی صدور ویزا برای ورود به پاکستان بوده. در هر صورت این اکسپدیشن درنوع خود دیرهنگام ترین اکسپدیشن زمستانی است، ورود آنها به کمپ اصلی 23 ژانویه بوده، حتی دیرتر از ورود مینگماجی که 22 ژانویه به دلیل اتفافات پیچیده ای که در بالترو رخ داده بود وارد کمپ اصلی شد. زمستان گذشته جان اسنوری با شروع ماه دسامبر وارد کمپ اصلی K2 شده بود مابقی تیم ها بین 21 تا 30 دسامبر. صعود به قله در 16 ژانویه انجام شد و تلاش دوم که منجر به مرگ 3 کوه نورد شد در اوایل فوریه بود.
در سال 2019 گروههایی که سرپرستی آنها بعهده واسیلی پیتسف و آلکس تکسیکون بود در 14 و 15 ژانویه وارد کمپ اصلی شدند و نتیجه ای که در پایان تجربه خود گرفتند این بود که خیلی دیر کار خود را شروع کردند. با بازگشت به گذشته، تیم لهستانی کریستف ویلیسکی، آدام بیلیسکی و دنیس اوروبکو در 9 ژانویه 2018 وارد کمپ اصلی شدند در حالیکه قدیمی ترین اکسپدیشن ها همیشه قبل از پایان دسامبر پای کوه بودند.
- تیم زمستانی نانگاپاربات، جبهه روپال به سرپرستی دیوید گاتلر، به دلیل شرایط بسیار دشوار جوی، پایان کار خود را اعلام کرد.
- گریس سِنگ، کوه نورد تایوانی و 7 شرپای همراه وارد کمپ اصلی K2 شدند.
- تیم زمستانی خوسارگنگ (6046 متر) به سرپرستی دنیس اوروبکو وارد پاکستان شد.
- تیم زمستانی ماناسلو همچنان در ساماگائون بسر می برد.
- یوست کوبوش که در تلاش صعود انفرادی اورست است با انتشار این کلیپ که حکایت از بادشدید و غیرقابل تحمل در ارتفاع 6000 متر است، پس از گذاراندن شبی سخت در حال فرود به سمت کمپ اصلی است
- انجمن کوه نوردی نپال مراسم بدرقه با تیم زمستانی چوآیو را برگزار کرد و این تیم بزودی برنامه خود را شروع خواهد کرد.
لئو بیلون، سباستین راتل و بنجامین ودرینز، مسیر "جان هارلین دایرکت" در جبهه شمالی آیگر را به سبک آلپاین در ماه ژانویه امسال صعود کردند. این کوه نوردان فرانسوی در قالب"گروه نظامی شامونی" دایرتیسمای معروف را در عرض 5 روز و با 4 بیواک در نوردواند بین 12 تا 16 ژانویه صعود کردند. هنوز اطلاعات چندانی از این برنامه منتشر نشده هر چند به نظر می رسد که آنها از شرایط خوبی در این شیب شوم 1800 متری برخوردار بوده اند. این صعود کار برنامه ریزی شده در زمستان 2011 توسط پاتریس گلایرون راپاز، سدریک پریلا- مرسروز را تکمیل کردند که آنها نیز فرانسوی بودند. هدف آنها نیز اولین صعود زمستانی به سبک آلپاین از مسیر "جان هارلین دایرکت" بود ولی شرایط جوی بد باعث شد که بخش بالاتر منشعب از مسیر "هکمیر" شود.
مسیری با تاریخچه ای غنی
"هارلین" یکی از مسیرهای معروف جبهه شمالی آیگر است و نام آن برگرفته از "جان الویس هارلین دوم" اولین کوه نورد امریکایی است که "نوردواند" را در سال 1962 صعود کرد. او هنگام یومار زدن روی مسیر هارلین در همراهی با دوگال هاستون در سال 1966 جان سپرد. با این حال مسیر او کامل نشد و دوگال هاستون به آلمانی هایی نظیر یورگ لِنه، گونتر استروبل، رونالی ووتلر و زیگفرید هوپفائر پیوست تا این مسیر را به یاد او تکمیل کنند و در نهایت موفق به این کار شدند. داستان تراژیک مرگ جان هارلین در کتاب "دایرتیسما" نوشته پیتر گیلمن بریتانیایی در همکاری با دوگال هاستون به رشته تحریر درآمده.
اولین صعود زمستانی این مسیر در سال 1970 توسط یک تیم ژاپنی با نصب 2350 متر طناب انجام شد، در سال 1978 آلکس مک اینتایر و توبین سورنسون بریتانیایی برای اولین بار آن را به سبک آلپاین صعود کردند. دیگر صعود شاخص از آن به صورت انفرادی و در فصل زمستان در سال 1990 توسط اسلاوکو اسوتچک انجام شد اما آن را سبک کامل آلپاین محسوب نکردند زیرا از طنابهای ثابتی که روی مسیر باقی مانده بود استفاده کرد. در پاییز 2010 رابرت جاسپر و راجر شایلی اولین صعود آزاد این مسیر را به درجه سختی M8, 7a and E5 (5.13b/c)انجام دادند.
سطح بالای این گروه سه نفره
لئو بیلون، سباستین راتل و بنجامین ودرینز هم طنابهایی در سطح بالا هستند که به لحاظ صعودهای سبک آلپاین رکوردهای بسیاری دارند. سباستین راتل یکی از دریافت کنندگان کلنگ طلایی سال 2013 برای صعود جبهه جنوب غربی کامِت در هیمالیای هند است و پیش از آن در گشایش مسیر جدید جبهه جنوب غربی لاتوک 2 حضور داشته و همچنین فعالیت های بیشماری در آلپ دارد. راتل و لئو بیلون جبهه شمالی چانگابانگ را در سال 2018 با هم صعود کره اند. بیلون همچنین مسیر "فیلو سورسته" دیوید لاما در سِروتوره را تکرار کرده. بنجامین ودرینز به نوبه خود در سال 2017 یک مسیر شگفت انگیز را در پاندرای نپال (6700 متر) ایجاد کرده. سال گذشته علاوه بر تکمیل تور اسپاگتی مونت روزا در عرض 9 ساعت و 18 دقیقه در همراهی با چارلز دوبولوز، در مسیر جدید جبهه شمالی چاملانگ نیز به ایفای نقش پرداخت.
