
کوه نورد و راهنمای کوهستان 37 ساله سوئیسی در 15 آگوست امسال "پتی دِرو" یا "دروی کوچک" به ارتفاع 3733 متر در توده مونبلان، مسیر تاریخی آلان – لنینگر، 900 متر+TD را در عرض 1 ساعت و 43 دقیقه و 35 ثانیه صعود کرد تا به پروژه ده ساله خود خاتمه دهد، اگرچه مدعی است تازه متوجه آن شده و هدفمند این کار را انجام نداده.
آرنولد را گاهی با اولی اشتک (استک) مقایسه می کنند، اما در این پروژه اگرچه هر کدام را به تنهایی سریع صعود کرده اما طول کشیدن آن به بیش از ده سال چندان به سبک اشتک نزدیک نیست، هنوز رکورد صعود سرعتی آیگر از آنِ اشتک است. در هر صورت، صعود آخر بر روی این قله نمادین، توجه همگان را به خود جلب کرد. وی برخلاف کریستف پروفیت که در سال 1982 با صعود از "دایرکت امریکن" در عرض 3 ساعت و 10 دقیقه همه را شگفت زده کرد، مسیر اصلی سال 1953 کوه نوردان فرانسوی "پیر آلان و ریموند لنینگر" را انتخاب کرد.

آرنولد اولین بار مسیر آلان – لنینگر را در سال 2020 با "میشائیل کرافتنر" صعود کرده بود. این دو 14 ساعت زمان را صرف پیدا کردن این مسیر قدیمی و پی بردن به سختی صعود آن نمودند و آرنولد تصمیم گرفت که از دپوی طناب بر روی قله خودداری کند و ایده صعود سرعتی او را رها نکرد تا اینکه در پاییز همان سال برای مطالعه بیشتر به این کوه برگشت. ریزش سنگ را بررسی کرد و برای امکان اجرای پروژه در شرایط مناسب در ماه ژوئن به شامونی سفر کرد و با "راجر شالی" مسیر را در عرض ده ساعت صعود کردند. سریع بود اما نه به اندازه کافی که می خواستند. به دلیل پوشش وسیع یخ و برف. با این حال مقداری لوازم برای فرود انفرادی دپو کرد.
در ماه آگوست دمای هوا بالا و ریزش سنگ کل جبهه را فرا می گیرد اما امسال شرایط استثنایی بود، آرنولد فرصت را غنیمت شمرد و در 14 آگوست با استفان بروگر عازم مونبلان شد، به هدف صعود انفرادی مسیر البته در صورتیکه همه چیز صددرصد و بی نقص باشد. با رسیدن به نقطه بیواک در پای مسیر تصمیم گرفت که صبح روز بعد برنامه خود را شروع کند، یک هلیکوپتر در بالای سر او از این برنامه فیلمبرداری می کرد و ساعت 8.46 دقیقه صعود آغاز شد. او اینطور در این باره توضیح داده:
"بخش اول دیوار نسبتا آسان بود، از نظر فنی دشوار نبود ولی چالش برانگیز بود، بعد از آن شیب تندتر شد و من احساس بهتر و بهتری داشتم. یکی از ناخوشایندترین مکان ها، دودکش خیس بود. اول فکر کردم که با کوله پشتی می توانم از آن عبور کنم اما بیفایده بود بنابراین مجبور شدم کوله را از شانه هایم بردارم و آنرا به جلو هل دهم، با یک اسلینگ به خودم متصل کرده بودم، دو طول بعدی زاویه دار، مرطوب و یخ زده بود، خوشبختانه خطی که با راجر آن را صعود کرده بودم را پیدا کردم که به لحاظ فنی دشوارتر و بی حفاظ تر بود ولی حداقل مرطوب و یخ زده نبود. بعد از میدان یخی بزرگ در وسط دیواره، دوباره شیب تندتر شد، ریتم خود را پیداکردم اما هرگز به ساعت نگاه نکردم، زمان برای من مهم نبود اما آگاه بودم که می خواهم تمامی سعی و توان خود را بکار گیرم. برای این لحظه تمرینات زیادی انجام داده بودم و آمادگی داشتم و سرعت واقعا هدف من نبود فقط می خواستم به خودم ثابت کنم که می توانم این کار را انجام دهم"

آرنولد در عرض 1 ساعت و 43 دقیقه به قله رسید، بعد از تماس با خانواده و دوستان فرود را آغاز کرد، در جانپناه با گروه فیلمبردار ملاقات کرد و بعد با قطار از "مونتنورس" به شامونی رفت. در گزارشی که از این برنامه منتشر شده او اعلام کرد که همین چند روز پیش بوده که متوجه شده سریع ترین صعودها را در شش جبهه شمالی آلپ انجام داده و باعث افتخار اوست.
6 جبهه شمالی کوه های آلپ که توسط دنی آرنولد صعود شده:
1- سال 2011: آیگر، مسیر هکمایر، 2 ساعت و 28 دقیقه
2- سال 2015: سروینو (نام ایتالیایی ماترهورن) مسیر اشمید، 1 ساعت و 46 دقیقه
3- سال 2016: پیزو بدیل از مسیر کاسین، 52 دقیقه
4- سال 2018: گراند ژوراس از مسیر کاسین، 2 ساعت و 4 دقیقه
5- سال 2019: سیما گراند دِ لاواردو از مسیر کومیچی – دیمای، 46 دقیقه
6- سال 2021: پتی دِرو از مسیر آلان – لنینگر، 1 ساعت و 43 دقیقه
