وبلاگ کوه نوردی و صعودهای ورزشی گل کوه

بلژیکی های تیم زمستانی ماناسلو

- در حالیکه تمامی توجه اخیر به تیم صعود زمستانی ماناسلو بوده، سایر تیم ها نیز فعالیتهایی داشتند. در تیم بین المللی ماناسلو آلکس تکسیکون و سیمونه مورو هنوز کمپ اصلی را ایمن نمی دانند تا کار خود را از سر گیرند و در ساماگائون اقامت دارند اما تعدادی منجمله  سوفی لنائرتز و استف مژینل کوه نوردان بلژیکی،به هدف کمپ 2، کمپ اصلی را ترک کردند و برف عمیق آنها را از بالای کمپ 1 مجبور به بازگشت کرد، ظاهرا برخی فاقد کرامپون بوده اند! تعداد و اسامی دقیق کوه نوردان کمپ اصلی جایی اعلام نشده.

- هرو بارماسه از تیم زمستانی نانگاپاربات، بدترین شب زندگیش را اقامت در ارتفاع 6200 متری جبهه روپال اعلام کرده که در همراهی با دیوید گاتلر چادر خود را در میان هوایی که به سرعت رو به خرابی بوده، نصب می کنند. او به روزنامه ورزشی "گازِتا" گفته که معنی سرما را اکنون دریافته، دمای هوا منفی 28 درجه سانتیگراد و شدت باد 50 کیلومتر در ساعت بوده، این دو روز جمعه بعد از 3 شب اقامت در ارتفاع یاد شده عازم کمپ اصلی شدند. این دومین دور از برنامه هم هوایی آنها در جبهه روپال است.

هرو بارماسه در ارتفاع 6200 متری نانگاپاربات

- گریس سِنگ و تیم نپالی "دُلما" دیروز وارد اسکاردو شدند و به زودی پیمایش به سمت کمپ اصلی K2 را آغاز خواهند کرد.

- تیم نپالی تحت نظارت جلجه شرپا که درصدد ایجاد مسیری جدید در چوآیو است در کاتماندو به آماده سازی خود ادامه می دهد، اوایل همین هفته یک پرواز شناسایی برفراز این کوهستان داشتند، دمای هوا کمتر از منفی 20 درجه سانتیگراد و شدت باد زیاد بوده، جلجه در صفحه اینستاگرام خود نوشته که هلیکوپتر آنها را به کوه نزدیک کرده و چند تا تصویر خوب گرفته اند و مکان کمپ اصلی را انتخاب کرده اند، لاکپا دندی از این پرواز تصاویری به اشتراک گذاشته، آنها احساسی از وظیفه بزرگی که در انتظار آنهاست را با کلماتی چون: سرما، سفید، شیب، نابخشودنی، به اشتراک گذاشته اند.

چوآیو جبهه جنوبی، آفتابی اما توأم با باد

- در اورست، یوست کوبوش، بازی صبر را همچنان ادامه می دهد، هوا در حال حاضر خوب است اما این پنجره آنقدر که او نیاز دارد، طولانی نیست بنابراین در آرامش منتظر یک دوره طولانی تر از شرایط جوی خوب است تا به ابتدای دهلیز هورنبین در ارتفاع 8000 متر برسد.

explorers

جلجه شرپا در صفحه اینستاگرام خود آغاز حرکت در صبح امروز  به سوی چوآیو از سمت نپال را اعلام کرده، دمای هوا منفی 20 درجه سانتیگراد و شدت باد بالا اما قابل تحمل است،  "اورست هیل" آنها را در این پروژه حمایت خواهد کرد. اینطور اظهار نظر شده چنانچه این مسیر از سمت نپال ایجاد شود، دیگر چوآیو صعودی آسان محسوب نخواهد شد.

روز چهارشنبه تیم زمستانی نانگاپاربات اعلام کرده که به کمپ 2 در ارتفاع 6200 متر رسیده و قصد ادامه کار دارد. دمای هوا منفی 30 درجه سانتیگراد است و ارتفاع برف تا کمر می رسد، نیمی از مسیر قابل پیمایش و نیمی دیگر از یخ سفت پوشیده شده که کرامپون ها به سختی به آن نفوذ می کند. در بروز رسانی اخبار این صعود گفته شده که تیم در چادر در همین ارتفاع گرفتار شده و امکان برگشت به کمپ اصلی را ندارد.

تمامی اعضای تیم صعود زمستانی ماناسلو در ساماگائون در انتظار شرایط بهتر برای ادامه کار هستند.

گریس سنگ و شرپاهای او برای صعود زمستانی K2 در سریع ترین زمان ممکن اکنون در پاکستان هستند. 

دنیس اوروبکو سرپرستی تیمی برای صعود زمستانی خوسارگنگ (6046 متر) در پاکستان را بعهده گرفته و 22 ژانویه برنامه خود را شروع خواهد کرد

منبع اخبار Alex Txikon  ، gelje Sherpa  ، Carlos Garranzo ، Alpin Pakistan ، Russian climb

سنگنوردان بلژیکی "سیبه فانهه" وسباستین بِرت" در صدد صعود از "داون وال" در ژانویه امسال (2022) هستند و به گفته "کریس وان لِه ون" سنگنورد یوسمیتی که مقداری تجهیزات به آنها قرض داده، هر چقدر که طول بکشد در آنجا خواهند ماند. این دو نفر تجربه زیادی در یوسمیتی دارند "فانهه" El Corazon /5.13b سی و پنج طول را در عرض 4 روز در سال 2017 با "نیکو فاورسی" و "برت"، تنها سنگنوردی که The Nose/5.14 را به صورت آزاد و گراند آپ (بدون حمایت از بالا) صعود کرده.

"داون وال" یکی از معروف ترین و دشوارترین مسیرهای بیگ وال در جهان است و از جبهه وسیع جنوب شرقی اِل کاپیتان در یوسمیتی صعود می شود. یک دیواره گرانیتی تقریبا 1000 متری به درجه 5.14d و 32 طول.

اولین صعود از آن توسط تامی کالدول و کِوین یورگسون در ژانویه 2015 طی هفته ها ردپوینت طولهای آن بدون خروج از دیواره انجام شد و آدام اوندرا در نوامبر 2016 طی هشت روز آن را تکرار کرد.

فیلم "داون وال" یکی از بهترین فیلم های سنگنوردی دهه گذشته است که تلاش در صعود آزاد از این دیواره را مستند سازی کرده، کالدول به همان شکل  معروف، طول پانزدهم 5.14d را تراورس کرد اما یورکسون پیاپی سقوط می کرد، کالدول آنقدر منتظر ماند تا اینکه یورگسون این طول را صعود کرد و به نقطه تاپ رسیدند و توجه رسانه های بین المللی را جلب کردند.

gripped

ماجیک بربکا در اولین صعود زمستانی موفق در ماناسلو

به زودی تعداد تلاش های زمستانی امسال در هشت هزارمتری ها به چهار قله افزایش خواهد یافت:

- گریس سِنگ کوه نورد تایوانی که درگیر بروکراسی ورود به نپال بوده، احتمالا به کووید-19 مربوط بوده، به زودی در حمایت یک تیم از شرپاها تلاش خود را در K2 آغاز خواهد کرد.

- تیم بین المللی نانگاپاربات جبهه روپال، مسیر شِل به سرپرستی دیوید گاتلر از آلمان هنوز مترصد شرایط جوی خوب برای ادامه کار است. تیم گاتلر ارتفاع 5670 متری را لمس کرده و به دلیل خطر ریزش بهمن حتی کمپ اصلی خود را تغییر داده و منتظر شرایط بهتر است.

- یوست کوبوش آلمانی که در تلاش صعود انفرادی اورست، یال غربی  تا ارتفاع 6400 متر پیشروی داشته، به دره خومبو برگشته تا استراحت کوتاهی داشته باشد

- تیم ماناسلو با دو هلیکوپتر به کاتماندو و ساماگائون برگشته اند تا در این دو مکان منتظر شرایط بهتر باشند.

اطلاعاتی در باره صعودهای زمستانی ماناسلو:

در سایت Climbing  اکسپدیشن های موفق ماناسلو در فصل زمستان را  4 تیم و شامل 15 نفر اعلام کرده، این اطلاعات را سال گذشته اعلام کرده و قدیمی نیست، زیرا علیرغم انجام سه اکسپدیشن در اواخر پاییز، شرایط زمستانی را مقدم بر تقویم زمستانی فرض کرده، این 4 اکسپدیشن شامل :

1-تیم لهستانی ها، ماجیک بربکا و ریزارت گاجووسکی در تاریخ 12 ژانویه 1984، بدون استفاده از اکسیژن مکمل و از جبهه جنوبی .

2- تیم ژاپنی ها در 14 دسامبر (23 آذر) 1985، نوبورو یامادا و یوشیرا سایتو، بدون اکسیژن از جبهه شمال شرقی

3- تیم قزاق ها در 8 دسامبر (17 آذر) 1995 شامل یوری موئیسف، الکساندر بیماخوناکف، آناتولی بوکریف (قزاق – روس) شفخات گاتائولین، اُلِگ مالیکف، دیمیتری موراوف، دیمیتری سوبوف و ولادیمیر سوویگا، بدون اکسیژن از جبهه شمال شرقی

4- تیم کره جنوبی – نپال در 6 دسامبر (15 آذر) پارک یانگ سئوک از کره جنوبی، کامی دورچی شرپا، آنگ داوا تامانگ، جبهه شمال شرقی، بدون اکسیژن

تلاش ها از آخرین صعود همچنان ادامه داشته، مهمترینِ آنها صعود سولوی اریک مونیه از فرانسه تا ارتفاع 7950 متر است، تنها تلاش سولوی این قله، اما ماناسلو 20 سال است که در زمستان صعود نشده.

شیوه عقب نشینی متفاوت در زمستان امسال هنگام شرایط جوی نامناسب

یوست کوبوش  و تیم ماناسلو از شیوه عقب نشینی راحت تر و کم ارتفاع تر در فصل جاری استفاده کرده اند. کوبوش بعد از دستیابی به ارتفاع 6400 متر به دره خومبو  و تیم ماناسلو با دو هلیکوپتر به ساماگائون و کاتماندو برگشته اند، مورو و تکسیکون در کاتماندو هستند تا آذوقه، اکسیژن و سوخت برای پخت غذا را بعد از شرایط جوی خوب به کمپ اصلی ببرند و مابقی در ساماگائون. بد هم نیست به جای تحمل سرمای شدید و بیرون آوردن مداوم چادرها از زیر برف در یک مکان گرم و راحت استراحت خواهند کرد، در باره هم هوا ماندن و از دست دادن زمان هم بعدا تصمیم خواهند گرفت. 18 روز گذشته اما هنوز کمپ 2 برقرار نشده. برای مورو این چهارمین تلاش و تکسیکون دومین تلاش زمستانی در ماناسلو جبهه شمال شرقی است، هر دو کاملا محتاط و مجهز و حمایت شده از بیرون و درون گام برمی دارند.

زمستانی کاملا دشوارتر نسبت به سالهای گذشته

یوست کوبوش گفته که زمستانِ امسالِ اورست نسبت به سال گذشته بسیار دشوارتر است، هوا سردتر شده، باد و ابر بیشتر از حد معمول است، خشک تر شده و سطح پیمایش یخ زدگی بیشتری دارد، شرایط پیمایش گاهی غیرقابل پیش بینی است و پیشروی را کندتر می کند. فعلا در لابوشه است و به سمت دنگبوشه می رود اما فقط برای یکی دو روز استراحت. پیش بینی شرایط جوی یک جبهه پرفشار را نشان می دهد که در مرحله بعدی از صعود آن را لحاظ خواهد کرد. ظاهرا امسال هدف او نهایت تا ارتفاع 8000 متر است و دانیل هاگ در راه نپال است تا آخرین مرحله از تلاش او را مستند سازی کند. رینهولد مسنر مثل پارسال حسابی به او تاخته وی معتقد است که کوبوش دارد وقت خود را تلف می کند بهتر است که ابتدا در آلپ به اندازه کافی تجربه کسب کند و بعد مدعی کار بزرگ در نپال شود.

تیم ماناسلو در حال چک کردن مداوم شرایط جوی است، تکسیکون با سایت کمپانی Elur در ارتباط است وگفته های این سایت را در باره خطر ریزش بهمن عینا در صفحات مجازی خود منتشر کرده، بارش بیش از حد برف موجب ناپایداری لایه های زیرین و ریزش مداوم بهمن شده و سایت یاد شده خطر بهمن را امسال 5/5 اعلام کرده یعنی بالاترین سطح در مقیاس اروپا، این سایت،گفته تکسیکون را درباره عامل انسانی حوادث در حد 92% تایید کرده بنابراین پیروی از روشی مبتنی بر داشتن تجهیزات مناسب، آموزش، پیش بینی شرایط جوی، تجزیه و تحلیل و تصمیم گیری صحیح را ضروری می داند زیرا کوچکترین اشتباه جبران ناپذیر خواهد بود. کمپانی Elur بر توسعه دستگاه نجات در بهمن تمرکز دارد.

در هر صورت شرایط جوی امسال در هشت هزارمتری ها متاثر از دگرگونی شرایط اقلیمی است که دستاورد آن زمستان بسیار سرد و کشنده، در یک جا خشک و یخی و در جایی دیگر بارش بی وقفه برف است، با این اوصاف احتمال موفقیت اکسپدیشن های زمستانی بسیار اندک است و در صورت اصرار می تواند نظیر زمستان K2 با حادثه همراه باشد.

منابع : explorers  ، alextxikon ، dreamwanderlust ، climbing

کتاب  "سولو، صعودهای من در تنهایی" نام جدیدترین کتاب کریستف ویلیسکی کوه نورد پرآوازه لهستانی است که قرار است در 12 ژانویه برای نخستین بار منتشر شود. ویلیسکی قله های برودپیک، دائولاگیری(ایجاد مسیر جدید) شیشاپانگما، گاشربروم 2، لوتسه (صعود زمستانی) و نانگاپاربات را به تنهایی صعود کرده. به عبارتی این کتاب خلاصه ای از برنامه های صعود به قله های یاد شده است. ویلیسکی در اکسپدیشن های سازماندهی شده متعددی حضور داشته اما با صعودهای انفرادی تجربیات منحصر به فردی را به دست آورده. به عقیده او کوه نوردی انفرادی فرصتی عالی برای آزمایش توانمندی ها و همچنین پاسخگویی به اشتیاق خاص برای زندگی است. او می گوید که حریص احساسات است و تاکید می کند که تهدیدها و موانع متعددی که در کوهستان با آن مواجه شده مشکلی برای وی ایجاد نکرده زیرا جزء لاینفک فعالیت منتخب اوست. اگر خطری وجود نداشت، کوه نوردی هم وجود نداشت. ویلیسکی در اولین کتاب خود بر موضوعاتی تمرکز کرده بود که می تواند برای همه دوستداران کوه های مرتفع و همچنین برای افرادی که می خواهند دانش خود را در مورد کوهنوردی گسترش دهند، جذابیت داشت اما کتاب "سولو" مجموعه ای از خاطرات جذاب کوه نوردی است که با جسارتی تحسین برانگیز، صعود انفرادی به بلندترین قله های جهان را به رشته تحریر در می آورد. در ادبیات کشور لهستان هیچکس در باره نحوه انجام صعودهای انفرادی مطلبی ننوشته و با این ارزیابی، نویسنده، مابقی را تشویق به خواندن آن کرده. "انتخاب من" و "تاج هیمالیا" نام کتابهای دیگر اوست و کتابی به نام "گفتگو درباره اورست" کار مشترک وی با لزک سیچی و ژاک زاکوفسکی است. وی که پنجمین عضو باشگاه هشت هزارمتری هاست در سال 2019 مفتحر به دریافت جایزه ویژه دستاورد یک عمر کوه نوردی شده و از دیگر افتخارات وی صعود زمستانی اورست، کانچن چونگا، لوتسه و ایجاد مسیری جدید در جبهه جنوبی شیشاپانگما است.

dziendobry

یوست کوبوش کوه نورد آلمانی که در حال تلاش صعود زمستانی انفرادی، بدون اکسیژن و پشتیبانی به اورست از یال غربی است و از ارتفاع 6379 متر به دلیل شرایط جوی به ارتفاع 6000 متر بازگشته بود، مجددا در روز جاری تلاش خود را از سر گرفته و فعلا ردیاب او حضور در  ارتفاع 6340 متر را نشان می دهد.

پاسانگ رینزه و اسوالد رودریگوز از تیم صعود زمستانی ماناسلو هم اکنون در کمپ یک بسر می برند و مابقی در حال پیشروی به سمت آنها می باشند.

تیم نانگاپاربات که تا ارتفاع 5670 متری در جبهه روپال پیشروی داشتند به دلیل بارش شدید برف، باد شدید و خطر ریزش بهمن هم اکنون در کمپ اصلی بسر می برند.

یوست کوبوش که دقیقا در اولین روز زمستان تلاش خود را آغاز کرده بود، بعد از دو روز بر دیوار فنیِ که یخچال خومبو را از لاهولا جدا می سازد، غلبه کرد. جایی که یال غربی آغاز و به دهلیز هورنبین منتهی می شود. این مکان لازم است که ثابت گذاری شود تا هنگام بروز مشکل، فرود عمودی امکان پذیر شود و یا مورد استفاده احتمالی تیم امداد هنگام صعود شود. علاوه بر رسیدن به این گذرگاه باستانی بین تبت و نپال که پسرفت یخچالی آن را واجد شرایط تکنیکهای دیواره نوردی کرده، 300 متر افزون بر گذارگاه نیز صعود شده. برای غلبه بر دیوار وی چادر خود را در ارتفاع 5350 متری، زیر دیواره نصب کرده تا کارآمدتر باشد. امکانات او اندک است، بدون تیم پشتیبانی در کمپ اصلی. سال 2019 از طریق مسیری ناشناخته موفق شده بود به ارتفاع 7400 متر دست یابد و امسال متواضعانه رسیدن به ارتفاع 8000 متر را در نظر گرفته جایی که دهلیزهورنبین آغاز می شود و باید دید شرایط زمستانی چگونه است. در کل به احتمال زیاد صعود نهایی در سومین تلاش در زمستان آینده تحقق خواهد یافت در هر صورت امروز تلاش خود را دوباره آغاز کرده و هم اکنون ردیاب وی ارتفاع 6340 متر را نشان می دهد.

تیم نانگاپاربات که در ابتدای کار به دلیل آوار بهمن ناچار به تغییر این کمپ حدود هفت کیلومتر در سمت چپ دامنه روپال شد، بدون کاهش ارتفاع (3500 متر) هم اکنون به دلیل شرایط جوی در کمپ اصلی است. در کمپ جدید به مسیر شِل نزدیکتر شده، این مسیر پرترددترین در جبهه روپال است و البته ایمن ترین که در زمستان نیز بیشترین تلاش را داشته، در واقع گاتلر در زمستان 2014-2013 با سیمونه مورو بر این مسیر تلاش داشته و در حمله نهایی در همراهی با تومک مکوویچ به ارتفاع 7300 متر رسیده. مشکل بزرگ مسیر شِل به ویژه در فصل زمستان، پیمایش مسافت تقریبی یک کیلومتری در امتداد شیب دیامیر در ارتفاع بالای 7000 متر است، با این وجود گاتلر به این برنامه خوشبین است.

پاسانگ رینزه و اسوالد رودریگوز از تیم زمستانی ماناسلو، روز گذشته وارد کمپ یک شدند و حالا تکسیکون، مورو و مابقی در حال حرکت به سمت آنها می باشند.

 barrabes - desnivel

دیوید گاتلر

از سال 1988 تا 2019 حدود 40 تلاش برای رسیدن به قله نانگاپاربات در فصل زمستان انجام شده  که تنها 2 تلاش از جبهه جنوبی دیامیر موفقیت آمیز بوده، از این میان 10 تلاش بر جبهه روپال که آن نیز در بخش جنوبی قرار دارد صورت گرفته، در واقع آمار بیشترین تلاش زمستانی در قله های هشت هزار متری از آنِ نانگاپاربات است. رخ هیولایی روپال با بیش از 4500 متر (در سایت دسنیول 4500 ذکر شده اما ویکی پدیا 4600 متر) هرگز در زمستان صعود نشده اما علت آن عدم علاقه نبوده زیرا در کل ده تلاش نافرجام در طول تاریخ داشته که عمدتا توسط کوه نوردان لهستانی انجام شده.

ماچیک بربکا از کشور لهستان دو اکسپدیشن را در سالهای 89-1988 و 91-1990 رهبری کرده، ایده ابتدایی او این بود که روی مسیر مسنر-1970 تلاش کنند. در اولین تلاش بربکا در همراهی با پیوتر کونوپکا و آندرژ اوسیکا به ارتفاع 6800 متر رسید. در دومین تلاش از ارتفاع 6600 متر فراتر نرفت و ریزش بهمن باعث شد نظرشان عوض شود و به مسیر "شل" بروند جایی که آندرژ اوسیکا و جان تینکر دوباره به ارتفاع 6600 متر رسیدند.

تلاش زمستانی جبهه روپال بر مسیر "شل" تمرکز داشته. اریک مونیه فرانسوی در زمستان 93-1992 به ارتفاع 6500 متر رسید، پرزمیسلاو لوزینسکی و رابرت شیمچاک ارتفاع 6800 متر را دوباره در سال 7-2006 لمس کردند و هموطنان آنها تومک مکیوویچ و مارک کلونوفسکی به ارتفاع 7400 متر در سال 13-2012 رسیدند. در آن زمستان جوئل ویشنیوسکی فرانسوی که در حال صعود انفرادی در تیغه جنوب شرقی روپال بود جان باخت.

در رقابت برای اولین صعود زمستانی نانگاپاربات، دو تیم در سال 14-2013 در روپال به مصاف هم رفتند. یکی تیم "عدالت برای همه" شامل تومک مکیوویچ و مارک کلونوفسکی و سایر نفرات و دیگری تیم "تورث فیس" شامل سیمونه مورو و دیوید گاتلر بود که همگی روی مسیر شل به هم پیوستند و در نهایت مکیوویچ و گاتلر به ارتفاع 7200 متر رسیدند.

در زمستان 15-2014 نوبت تلاش روس ها رسید، نیکلای توتجامین، والری شامالو، سرگی کوندراشکین و ویکتور کورال در نهایت به ارتفاع 7150 متر رسیدند.

آخرین تلاش زمستانی در جبهه روپال در سال 16-2015 مصادف بود با اولین صعود زمستانی آلکس تکسیکون، سیمونه مورو و علی صدپارا در جبهه دیامیر. دوباره لهستانی های تیم "عدالت برای همه" شامل هفت نفر به سرپرستی مارک کوالوفسکی به ارتفاع 7300 متر جبهه روپال دست یافتند.

منابع: explorers  ،  desnivel، wikipedia

یوست کوبوش، کوه نورد آلمانی که قصد دارد زمستان امسال صعود انفرادی و بدون اکسیژن به اورست داشته باشد بعد از فرآیند هم هوایی با صعود دو قله بکر 6000 متری روز گذشته بدون فوت وقت وارد کمپ اصلی اورست شد و در اولین روز زمستان پای دیواره شبمانی داشت و امروز به سمت کمپ یک در ارتفاع 6050 متر، گردنه لاهولا، حرکت کرده. لازم به یادآوری است که این بخش باید دوباره به طناب ثابت مجهز شود تا امکان حمل و نقل و فرود فوری را فراهم آورد. لاهولا گردنه ای است در مرز بین نپال و تبت در شمال کُم غربی که پایین ترین نقطه یال غربی اورست را تشکیل می دهد.

منبع خبر