خلق و خوی دنیس اروبکو چندان روبراه نیست، حداقل از آنچه که در وبلاگ خود می نویسد، اینطور بنظر می رسد. او از شبح اکسپدیشن شکست خورده سال 2003 می ترسد، زمانیکه با لهستانی ها به سرپرستی کریستف ویلیچکی در حال تلاش برای صعود زمستانی K2 بود، اکسپدیشنی بسیار سنگین و مشابه با تعداد زیادی کوه نورد، ظاهرا زخمی کوچک برای او برجای گذاشته. دنیس اشاره به کاستی ها و رفتارهای لهستانی کرده، از آنها فاصله گرفته و جو طوری است که اکسپدیشن را تحت تاثیر قرار داده، همانطور که سال 2003 نیز این اتفاق افتاد.
به طور مثال فراموشی در بستن لولای چادر هنگام خروج به نحوی که نفر بعدی که وارد می شود آن را پر از برف می بیند. روش نادرست پخت و پز لهستانی ها در ارتفاع که غذا را در چادر بسته می پزند که نه تنها اتلاف مداوم سوخت است بلکه موجب سمی شدن هوای درون چادر می شود. همچنین لهستانی ها به جای نوشیدن مایعات گرم که عمل هیدراته را انجام می دهد دائما آب سرد را از بطری های یخ می نوشند و این کار آنها دنیس را متعجب کرده، هیدراته کم در نهایت بر عملکرد آنها تاثیر می گذارد و همچنین در کمپ 2 چادر یک پوش استفاده شده که موجب شده مغز و روح و روان آنها یخ بزند.
او نوشته در تلاش برای پیشروی به کمپ 3 ما از ارتفاع 6500 متر به پایین برگشتیم زیرا قادر به صعود نبودیم و من همه لوازمم را جمع کردم زیرا هیچگونه چشم اندازی از مسیر باسک – سزن برای من وجود ندارد.
اروبکو با ذهنیت خوب روسی واقع گرایی می کند" این یک سئوال ریاضی است، مسیر ما از ارتفاع 5100 متر شروع می شود و ما تا ارتفاع 6500 متر صعود می کنیم. ما باید تا ارتفاع 7950 متر پیشروی می کردیم اما حتی نیمی از مسیر را صعود نکردیم. حالا در صدد برنامه ریزی مجدد هستیم ، شرایط جوی عامل مهمی است و برقراری کمپ 3 در اوضاعی که فصل رو به پایان است چندان موجه نیست."
بی اعتمادی به اکسپدیشن و جملات طعنه آمیز، چندان برای درک آسان نیست اما این طغیان ما را نارحت کرده بخصوص اگر از سوی کوه نوردی باشد که خود باید پیشرو باید.
