در 22 فوریه تمامی اعضای اکسپدیشن لهستان به کمپ اصلی برگشتند، کریستف ویلیچکی که در ارتباط تنگاتنگ با رسانه های خبری است اعلام کرد که همگی در کمپ اصلی بسر می برند و در حال استراحت و تجدید قوا برای مبارزه ای دیگر هستند.
امروز فعالیت لهستانی ها روی کوهستان از سر گرفته شد، اولین تیم شامل ماسیچ بدرژزوک و مارچین کازکان به کمپ یک رفتند، وظیفه آنها در فردا صعود به کمپ 2 و حرکت به ارتفاع بالاتر از 6500 تا 6700 متر است. مارک شمیلارسکی و آرتور مالک نیز فردا روی دیواره خواهند بود، هدف آنها رفتن به کمپ 3 در ارتفاع 7200 متر برای هم هوایی و آماده بودن برای حمایت و امداد احتمالی دنیس اروبکو است. تا به اینجا دو نفر از اعضای تیم هنوز بالاتر از کمپ یک روی یال آبروزی و کمپ 2 در ارتفاع 6300 متر حتی روی مسیر سزن نرفته اند. فردا باربران ارتفاع پاکستانی به سمت کمپ 2 برای انتقال کپسولهای اکسیژن حرکت خواهند کرد.
در همین حال دنیس هم اکنون در کمپ 2 است، فرض بر این است که در مکانی است که در ارتفاع 6650 متر در چند روز پیش بوده، فردا به ارتفاع 7200 متر خواهد رفت البته اگر هنوز باقی مانده باشد به سمت چادری که در ارتفاع نصب شده حرکت خواهد کرد و آنجا به اندازه کافی استراحت خواهد کرد، به تنهایی و بدون مزاحمت آدام ، می تواند بنوشد و بهتر استراحت کند. صبح روز بعد عازم قله خواهد شد و متوقف نخواهد شد تا زمانی که به آن دست یابد یا اینکه تصمیم بگیرد که متوقف شود. موضوعی کاملا بدیهی است،موضوع مرگ و زندکی و در نتیجه هیچ چیز روشن نیست. دو نقطه خطرناک در ارتفاع وجود دارد، یکی زیر شانه و دیگری "کولو دی بوتیگلا" در ارتفاع 8000 متر و درست 200 متر به سمت راست بعد از مکانی موسوم به تقاطع. از تصاویری که بالاتر از کمپ 3 وجود دارد انباشت برف دیده می شود و این خطرناک است. برای مردی تنها، بدون طناب حمایت فقط یک گیر کوچک در برف می تواند منتهی به سقوط شود. شاید دنیس امیدوار است که بالای "باتل نک" کمی طناب باقی مانده باشد، حتی اگر او به خوبی آگاه باشد که سقوط یخ از بالا وجود دارد، همه چیز می تواند در یک لحظه اتفاق بیفتد و زندگی او را به خطر بیندازد. بعد از صعود به قله، فرود از اهمیت ویژه ای برخوردار است، اگرچه صعود و فرود از این قله در پنج اکسپدیشن زمستانی قبلی موفق نبوده و به همین دلیل احساس ترس از تفکر در این باره باعث می شود که دیگر چیزی نگوئیم.
