دیوید گاتلر
از سال 1988 تا 2019 حدود 40 تلاش برای رسیدن به قله نانگاپاربات در فصل زمستان انجام شده که تنها 2 تلاش از جبهه جنوبی دیامیر موفقیت آمیز بوده، از این میان 10 تلاش بر جبهه روپال که آن نیز در بخش جنوبی قرار دارد صورت گرفته، در واقع آمار بیشترین تلاش زمستانی در قله های هشت هزار متری از آنِ نانگاپاربات است. رخ هیولایی روپال با بیش از 4500 متر (در سایت دسنیول 4500 ذکر شده اما ویکی پدیا 4600 متر) هرگز در زمستان صعود نشده اما علت آن عدم علاقه نبوده زیرا در کل ده تلاش نافرجام در طول تاریخ داشته که عمدتا توسط کوه نوردان لهستانی انجام شده.
ماچیک بربکا از کشور لهستان دو اکسپدیشن را در سالهای 89-1988 و 91-1990 رهبری کرده، ایده ابتدایی او این بود که روی مسیر مسنر-1970 تلاش کنند. در اولین تلاش بربکا در همراهی با پیوتر کونوپکا و آندرژ اوسیکا به ارتفاع 6800 متر رسید. در دومین تلاش از ارتفاع 6600 متر فراتر نرفت و ریزش بهمن باعث شد نظرشان عوض شود و به مسیر "شل" بروند جایی که آندرژ اوسیکا و جان تینکر دوباره به ارتفاع 6600 متر رسیدند.
تلاش زمستانی جبهه روپال بر مسیر "شل" تمرکز داشته. اریک مونیه فرانسوی در زمستان 93-1992 به ارتفاع 6500 متر رسید، پرزمیسلاو لوزینسکی و رابرت شیمچاک ارتفاع 6800 متر را دوباره در سال 7-2006 لمس کردند و هموطنان آنها تومک مکیوویچ و مارک کلونوفسکی به ارتفاع 7400 متر در سال 13-2012 رسیدند. در آن زمستان جوئل ویشنیوسکی فرانسوی که در حال صعود انفرادی در تیغه جنوب شرقی روپال بود جان باخت.
در رقابت برای اولین صعود زمستانی نانگاپاربات، دو تیم در سال 14-2013 در روپال به مصاف هم رفتند. یکی تیم "عدالت برای همه" شامل تومک مکیوویچ و مارک کلونوفسکی و سایر نفرات و دیگری تیم "تورث فیس" شامل سیمونه مورو و دیوید گاتلر بود که همگی روی مسیر شل به هم پیوستند و در نهایت مکیوویچ و گاتلر به ارتفاع 7200 متر رسیدند.
در زمستان 15-2014 نوبت تلاش روس ها رسید، نیکلای توتجامین، والری شامالو، سرگی کوندراشکین و ویکتور کورال در نهایت به ارتفاع 7150 متر رسیدند.
آخرین تلاش زمستانی در جبهه روپال در سال 16-2015 مصادف بود با اولین صعود زمستانی آلکس تکسیکون، سیمونه مورو و علی صدپارا در جبهه دیامیر. دوباره لهستانی های تیم "عدالت برای همه" شامل هفت نفر به سرپرستی مارک کوالوفسکی به ارتفاع 7300 متر جبهه روپال دست یافتند.
