ژانو

ژانو بخش کومبهاکارنا کانچن جونگای هیمال است (در تقسیم بندی آدام کارتر کوهنورد امریکایی) که مرز بین نپال و سی کیم (استانی در شمال شرقی کشور هندوستان که در دامنه هیمالیا واقع شده) را فرا گرفته و کاملا" در نپال قرار دارد ، یک یال بلند، آنرا از سمت شرق به کانچن جونگا متصل می سازد.

ویژگی های بارز ژانو

سی و دومین قله بلند جهان باصرفنظر از 500 متر ارتفاع نسبی (کمیتی که برای نشان دادن برجستگی نسبی قله ها در مکان نگاری مورد استفاده قرار می گیرد) است، توجه زیاد به این قله به خاطر تلاشهایی بوده که بر روی آن انجام شده و از لحاظ فنی یکی از دشوارترین قله های جهان محسوب می شود که دلیل آن ساختار پیچیده و عمودی ، علی الخصوص عبور از شیب نزدیک به قله می باشد. جبهه شمالی آن همواره صحنه تعدادی صعودها و گاها" جدالهای فنی تاریخی و موفق در ارتفاعی بیش از 7000 متر بوده.

تاریخچه صعود

ژانو نخستین بار در سال 1957 توسط گوئیدو مگنون شناسایی شد و اولین تلاش بر آن در سال 1959 توسط یک تیم فرانسوی به سرپرستی ژان فرانکو تحقق یافت. نخستین بار در سال 1962 تیمی به سرپرستی لاینول تری فرانسوی موفق به صعود از آن شد و افرادی که به قله رسیدند : رنه دمیسون ، پائول کلر ، رابرت پاراگوت ، گیالزن میچونگ شرپا در27 آوریل و لیونل تری ، آندره برتراود ، ژانو بوویر ، پی یر لورو ، ایو پولت ویلارد ، ژان رویر و ونگدی شرپا در 28 آوریل. مسیر آنها از یخچال یاماتاری در جنوب قله آغاز شد و در ادامه مسیر غیر مستقیم به فلاتی پهناور که به ترون معروف است (یخچالی معلق در جنوب قله) و بعد از آن از طریق یال جنوب شرقی به سمت قله ادامه داشت .

شیب عظیم جبهه شمالی ، معروف به "دیوار سایه ها" ، اولین بار توسط یک تیم ژاپنی در سال 1976 صعود شد و مسیری بود که از سمت چپ جبهه آغاز می شد سپس با یال شرقی تلاقی پیدا می کرد تا از شیب دیواره یخی منتهی به قله صرفنظر شود ، بعدها یک تیم نیوزلندی ادعا کرد که جبهه شمالی را بدون حضور در قله ، صعود کرده و یک کوهنورد اسلوونیایی به نام تومو جس ادعا کرد که بصورت سولو این جبهه دشوار را از مسیری کاملا" صاف و مستقیم در سال 1989 صعود کرده اما این صعود توسط اکثر جوامع کوهنوردی مورد تردید قرار گرفت.

در سال 2004 بعد از یک تلاش نافرجام در سال قبل از آن، یک تیم روسی به سرپرستی الکساندر اودینسف ، مسیری مستقیم از طریق همان دیواره مخوف یخی نزدیک به قله را صعود کرد که این کار نیاز به تکنیک های مصنوعی دیواره نوردی و تنظیم مداوم آنها در ارتفاعی بیش از 7000 متر را داشت که موفقیت بزرگی محسوب شد، اگرچه برخی کوه نوردان از برجای گذاشتن مقدار زیادی تجهیزات روی دیواره ابراز نارضایتی کردند و بحثهایی تحریک آمیز بر سر آنچه که به منزله سبک مدرن و مناسب در چنین مسیری محسوب می شود ، درگرفت اما این تیم کلنگ طلایی را برای این صعود دریافت داشت . فهرست راهنمای هیمالیا دهها صعود از ژانو را به ثبت رسانده و ممکن است صعودهایی نیز وجود داشته باشند که در ادبیات کوه نوردی مکتوب نشده باشند ، اما شاهکار این صعودها متعلق به تیم روس ها است .

اعضاء تیم روس ها : الکساندر اودینسف سرپرست تیم ، آلکسی بولوتف ، الکساندر روچکین ، سرگی بوریسف ، میچکا میخائیلف ، گیوچکا کیروفسکی ، میخائیل پرچین ، کولیا توتمیانین ، اوژنی پریلپا و دیمیتری پاولنکو

درجه صعود : VI+, rock 6c, ghiaccio 80°, mixed M6, aid A3

Ghaiacio به معنی یخ است

سبک صعود: طناب ثابت ، سبک کپسولی (پوششی) در بخش بالای مسیر

ارتفاع ایجاد شده : 3000 متر

زمان تلاش : 55 روز شامل صعود و فرود

تصاویری از صعود سال ۲۰۰۴ روس ها