فصل بسیار معروف در سیر تکامل جانداران که الهام بخش کارتون های نیویورکی است به حدود 375 میلیون سال پیش برمی گردد، زمانی که اجداد ما از دریا به خشکی پا گذاشتند و از ماهی شناگر به مهره دارانی تبدیل شدند که روی زمین راه می رفتند.
دانشمندان هنوز هم ابهام دارند که دقیقا چگونه این انتقال از دریا به زمین صورت گرفته. در بیشتر بخش ها اتکاء آنها به اطلاعات جمع آوری شده از فسیل های گونه های متوسط می باشد اما حالا یک تیم از پژوهشگران اطلاعاتی قابل توجه مشابه رویدادهای ثبت شده در سیر تکامل یافته اند.
در یک غار در تایلند آنها ماهی کوری کشف کرده اند که نظیر سایر مهره داران روی زمین راه می رود. این ماهی آبشارنورد غار Cryptotora thamicola نام دارد که به آن فرشته غار نیز می گویند. این ماهی بسیاری از ویژگی های اسکلتی اجداد ما برای راه رفتن از جمله یک لگن تکامل یافته دارد.
جان آر. هاچینسون، زیست شناس کالج سلطنتی دامپزشکی دانشگاه لندن که در مطالعه جدید نقشی نداشته گفته : " بسیار خارق العاده است" این ماهی مثال جالبی است برای اینکه چه میزان تنوع در ماهی ها برای کشف کردن باقی مانده است". رها کردن یک ماهی معمولی روی زمین موجب تقلای بی اراده او خواهد شد، باله های او برای فشار آوردن به آب شکل گرفته نه مبارزه با جاذبه زمین. مهره داران اولیه زمین که به عنوان چارپایان شناخته شده اند به نحوی تکامل یافته اند که قادر به حرکت بهینه روی سطوح سخت هستند. لگن، اندام های عقبی را به مهره ها متصل می کند. مهره ها موجب رشد اتصالات شده به نحوی که قفل شدن آنها موجب سفت نگه داشتن ستون و صاف قرار گرفتن می شود، حتی وقتی که توسط نیروی جاذبه کشیده می شوند.
این تطابق موجب می شود که چارپایان در حد متمایزی بتوانند راه بروند و پاهای جلو و پاهای عقب را با هم در یک چرخه تکان دهند. چارپایان اولیه احتمالا نظیر سمندرهای امروزی راه می رفته اند از یک سمت بدن به سمتی دیگر برای حرکت تکان می خورده اند. تمامی چارپایان از یک نژاد واحد هستند و اصل و نسب ماهی که روی زمین می خزد به این نژاد برمی گردد. برخی از ماهی ها تکامل مبهی در روش های حرکتی خود دارند. بطور مثال در صخره های مرجانی، ماهی قورباغه ای با فشار روی سطح باله های خود حرکت می کند. راه رفتن آنها چیزی شبیه کند حرکت کردن است اما آنها این حرکت را فقط زیر آب می توانند انجام دهند. بعضی ماهی ها این کار را روی زمین انجام می دهند اگرچه هیچیک از آنها از هر چهار اندام استفاده نمی کند. برخی از آنها به راحتی پیچ و تاب می خوردند و برخی مثل گل خورک (نوعی ماهی دو زیست) به اندام جلویی خود که همانند عصا است تکیه می کند و از آن به عنوان باله استفاده می کند.
در هاوایی گوبی (گاو ماهی) صخره نورد، صخره را با مکش دهان خود صعود می کند. ماهی آبشارنورد غار یک جهش از آن بالاتر است او می تواند بچرخد. این ماهی کم رنگ و کور دو اینچی از میکروب ها و مواد آلی در حال رشد روی دیواره غارها تغذیه می کند. در سال 1985 در عمق سیستم های غاری در شمال تایلند کشف شده و در هیچ جای دیگر دنیا دیده نشده است. در حالیکه سایر ماهی های غار از زندگی در استخرهای آرام لذت می برند ماهی ابشارنورد غار وقتیکه آب با فشار روی آن می ریزد از صخره های نرم و صاف بالا می رود.
اخیرا در اکسپدیشی به یک غار، آپینون سواماراکشا زیست شناس دانشگاه مانجو تایلند و دافنه سوارس از مدرسه فناوری نیوجرسی از ماهی آبشارنورد دیدن کرده و از آن فیلم برداری کرده اند. با برگشت به نیوجرسی، دکتر سوارس ویدیو را به همکارش بروک فلامنگ متخصص بیومکانیک نشان داد. فلامنگ گفته : " من واقعا شوکه شدم، به جای دست و پازدن دقیقا مانند چارپایان راه می رود، این موجودات از بالا رفتن از صخره لذت می برند". او می خواهد که در باره این ماهی بیشتر مطالعه کند اما این گونه، نادر و محافظت شده می باشد و او نمی تواند آن را به آزمایشگاه منتقل کند.
دکتر سواماراکشا گام بعدی را برمی دارد. در کلکسیون یک موزه تایلندی او یکی از معدود نمونه های حفاظت شده از این ماهی را پیدا می کند و آن را با خود به یک مدرسه دندانپزشکی می برد و با استفاده از اسکن با وضوح بالا از آن تصویر تهیه می کند و بعد آن را به دکتر فلامنگ ایمیل می کند. وی تصاویر را کنار هم گذاشته و آناتومی سه بعدی این ماهی را بازسازی می کند.
از بسیار جهات اسکلت این ماهی شبیه ماهی بود که با چهار اندام خود راه می رفت "من به معنای واقعی کلمه تصور کردم که کسی ترفندی را برای من به اجرا درآورده، در ماهی معمولی، لگن تنها یک جفت استخوان کوچک معلق در دیواره اندام است. ماهی از این استخوان ها فقط برای ایجاد ثبات در باله های لگن خود استفاده می کند به نحوی که می تواند از غلطیدن خودداری کند. از سویی دیگر لگن ماهی آبشارنورد مجموعه ای از استخوان است که به ستوان فقرات چسبیده، همان ترتیبی که در چارپایان تکامل یافته است به آنها این امکان را می دهد که با پاهای عقبی خود به بالا بروند. ماهی معمولی دارای مهره های کوچک است که با هم همپوشانی ندارند و این امکان را فراهم می آورد که موقع شنا بدن خود را خم کند اما ماهی ابشارنورد غار همان رشد هم پوشانی مهره های ستون فقرات را دارد که چارپایان در سفت کردن ستوان فقرات خود دارند. عملکردی فوق العاده است اما نه برای یک ماهی. در تایلند سواماراکاشا با دوربین فیلمبرداری خود به غار برمی گردد و از راه رفتن ماهی ها در زوایای مختلف فیلمبرداری می کند. زمانی که دکتر فلامنگ و همکاران او تصاویر را تجزیه و تحلیل کردند حدس اولیه آنها تایید شد. این ماهی مانند چارپایان راه می رود، چیزی شبیه راه رفتن سمندر. محققات مطالعات خود را در مجله گزارش های علمی منتشر کردند.
ماهی ها چگونه وارد خشکی شده اند. دانشمندان ردی را در لهستان که به 400 میلیون سال پیش برمی گردد پیدا کرده اند که توسط چارپایان برجای مانده اما فسیل قدیمی ترین چهارپا متعلق به 375 میلیون سال پیش است. این امکان وجود دارد که یک ماهی به جای یک چهارپا این ردها را بجا گذاشته باشد. یک ماهی آبشارنورد. ما امروز این ردپا را در این ماهی می بینیم چیزی را انجام می دهد متفاوت با سایر ماهی ها.
