انعکاس اخبار و تاریخ کوه نوردی و صعودهای ورزشی با اولویت زنان
آدام بلیسکی و دنیس اروبکو چادر خود را در ارتفاع 7200 متر نصب کردند. یانوش گولاب و ماجیک بدرژزوک به کمپ اصلی برگشتند، مارچین کاچکان و دارک زالوسکی امشب را در کمپ اصلی پیشرفته بسر خواهند برد.
کریستف ویلیچکی
باد کاهش یافته، وقت خوبی برای آلکس است، با نگاهی به پیش بینی شرایط جوی باور آن سخت است که مربوط به اورست بخصوص در فصل زمستان باشد، با این حال درست است، یک هفته کامل، باد آرام خواهد بود، حتی در قله، هرچند که بعدازظهر برف خواهد بارید اما عاقبت آفتاب درخشان همه جا را فرا خواهد گرفت.
این پیش بینی شرایط جوی در ارتفاع 8850 متر است:
تاکنون هیچ ارتباط رسمی با آلکس تکسیکون که هنوز در کمپ اصلی به دلیل وزش شدید باد زمین گیر شده وجود ندارد، این شرایط امشب تمام خواهد شد. غیر ممکن است که این باسکی از چنین شانسی صرفنظر کند، او و شرپایش هم هوا هستند، در فرمی ایده آل بسر می برند و انگیزه فراوانی دارند. آیا زمانی خوبی است؟ ما امیدوار هستیم. با این وجود آلکس یک ویدیو از ریزش بهمن تقریبا نزدیک کمپ اصلی منتشر کرده که می توانید در این آدرس آن را تماشا کنید.
هرم سیاه، آرشیو سال 2014 صعود به K2
لهستانی ها در امداد یال اسپرونه دیگلی آبروزی در حال پیشروی هستند، بعد از تغییر استراتژی و جابه جایی از مسیر سزن به دیواره شرقی، اکسپدیشن کریستف ویلیچکی به لطف کمی شانس شتاب شدیدی به خود گرفته.
در واقع به گزارش ویلیسکی، شرایط جوی و اوضاع کوهستان مطلوب است، همچنین ثابت گذاری ها عالی است احتمالا همانهایی است که در تابستان 2017 نصب شده. همچنین این اشتیاق شدید اروبکو به صعود است که به جریان کمک می کند. این روسی در واقع علیرغم غم و اندوهی که از شنبه بر او مستولی شده در حال صعود است، آدام بلیسکی نیز با او همراهی می کند همانطور که خود گفته سعی می کند با دنیس پیشروی داشته باشد.
امروز تیم اروبکو - بلیسکی باید بر هرم سیاه غلبه کنند که شب گذشته زیر آن در ارتفاع 6800 متر کمپ برقرار کرده و خود را آماده شناسایی و تجهیز میدان سوم در ارتفاع 7300 متر کردند.
در همین احوال مارک شمیلارسکی و آرتور مالک بعد از شبمانی در کمپ 1 به کمپ اصلی برگشتند، در عوض زوج یانوش گولاب و ماجیک بدرژزوک به صعود ادامه داده اند، آنها به سمت کامینو بیل برای رسیدن به کمپ 2 و گذراندن شب در آنجا حرکت کرده اند. هم هوایی در حال کامل شدن است.
کارها بدین نحوتقسیم شده:
اروبکو - بلیکسی در راه حمله به قله ، مابقی در حال چک کردن طنابها و تجهیز مسیر، در آوردن طنابها از زیریخ و برف و حمل مایحتاج به کمپ های بالاتر. یک تیم چهار نفره از باربران ارتفاع نیز در مسیر سزن در حال تلاش برای جمع آوری چادرها، تجهیزات و طناب ها و حمل آنها به پایین است. هوا برای چند روزی خوب خواهد بود، سپس برف و باد دوباره شروع خواهد شد.
مارک شیمیلارسکی و آرتور مالک به کمپ اصلی برگشتند، یانوش گولاب و مارچین بدرژزوک یک شب را در کمپ 1 سپری کردند. آدام بلیسکی و دنیس اروبکو چادر خود را در ارتفاع 6800 متر برقرار کردند، حال همگی بسیار خوب است. کریستف ویلیچکی
هوا امروز خوب است، آدام بلیسکی و دنیس اروبکو در حال رفتن به زیر مکانی به نام "دودکش خانگی" برای برقراری کمپ 2 هستند و بعد تلاش خواهند کرد به سمت کمپ 3 حرکت کنند. طناب های سال 2017 در این مسیر در شرایط بسیار خوبی هستند، آدام و دنیس در حال تجهیز آنها با لوازم کمپینگ می باشند. دو گروه دیگر، مارک شمیلارسکی – آرتور مالک و نیز یانوش گولاب - ماچین بدرژزوک در کمپ یک هستند و درحال صعود به کمپ دو می باشند و در عین حال ایمنی مسیر را به لحاظ نصب طناب ثابت چک خواهند کرد. امروز تیم باربران ارتفاع عازم مسیر قبلی (سزن) شدند تا کمپ های برقرار شده و نیز طناب های نصب شده را جمع آوری و به پایین برگردانند.
علی سدپارای پاکستانی به همراه آلکس تکسیکون در کمپ اصلی اورست در انتظار شرایط جوی خوب برای صعود زمستانی و بدون اکسیژن به بام دنیا است. باد شدید با نیرویی باورنکردنی در حال وزش است و آنها منتظرند ببینند که چه وقت اجازه خواهند داشت که قله را صعود کنند.
مدت طولانی انتظار همانطور که قبلا گفتیم موجب برپایی رقص، آواز و البته فرصت لازم برای مصاحبه شده است. گفته های سدپارا در باره تیم K2 جالب است او از آنها با کلماتی خشن یاد می کند. علی می گوید:
" علاقه ای به تیم لهستانی ها ندارم من مبلغ قابل توجه آنها را برای صعود به K2 نپذیرفتم، الکس برادر من است او مثل یک کوه نورد به من نگاه می کند اما برای لهستانی ها من یک باربر هستم، یک جانوری که فقط باید طناب نصب کند و میدان های برفی را مجهز کند. وقتی که انگشتانم یخ زدند آنها مرا دور انداختند اما آلکس به من کمک کرد، او من و خانواده ام را از نابودی حتمی نجات داد و علت اینکه من اینجا هستم همین است زیرا او برادر من است."
اشاره علی سدپارا به اکسپدیشن سال 2012 گاشربروم یک توسط لهستانی ها است که اولین صعود زمستانی این قله شناخته شد.
آنها واقعا در حال تلاش هستند
کریستف ویلیچکی امروز اعلام کرده که دنیس اروبکو و آدام بلیسکی و همچنین یانوش گولاب و مارچین بدرژزوک به سمت تیغه آبروزی حرکت کردند. دیروز نیز علیرغم شرایط بد جوی ناشی از وزش باد شدید، مارک شمیلارسکی و آرتور مالک تا کمپ 1 حرکت کردند و امروز عازم کمپ 2 خواهند شد. اگر چهار نفری که امروز از کمپ اصلی حرکت کردند در کمپ 1 توقف داشته باشند، بدین معنی است که سرپرست تیم اروبکو را مجاب کرده و یا اینکه او را متقاعد کرده که "سرباز خوبی" باشد. بنابراین آنها فردا به کمپ 2 در ارتفاع 6650 متر در بالای "کامینو بیل" خواهند رفت و از آنجا در روز بعد عازم هرم سیاه خواهند شد. یک مسیر دشوار که باید در آنجا طنابهای نو و کهنه را به صورت ترکیبی استفاده کنند و اگر بیرون آوردن آنها از زیر یخ دشوار است با طناب نو مسیر را مجهز کنند.
بالای هرم، منتهی می شود به اولین میدان برفی و بعد ابتدای یخچال 10 متری که بعد از آن شیب کاهش خواهد یافت. در تمامی این پیمایش ها که از 8 متر بالای میدان دوم تا تابالای میدان سوم است، آنها از پایین از دید خارج می شوند. با شناسایی میدان سوم در ارتفاع 7300 متر و بعد تلاش برای میدان چهارم و شانه، کاری بسیار شاق انجام می شود و حس مثبت برای دستیابی به قله ایجاد خواهد شد.
بهترین روند این خواهد بود که بلیسکی آهنگ گامهای اروبکو را بتواند دنبال کند و بعد مالک و شمیلارسکی به پیمایش ادامه دهند و متوقف نشوند و آنچه را که برای صعود به قله لازم است را مدیریت کنند. به هرحال اگر امروز اروبکو و بلیسکی هدف کمپ 2 را داشته باشند آیا نتیجه گرفته می شود که در پیشروی تسریع بعمل آورده و فردا می توانند عازم کمپ 3 و شانه شوند و بعد به پایین برگردند؟
جالب خواهد بود اما بعید بنظر می رسد که به قله حمله کنند، فلسفه اکسپدیشن دستورات پایدار ستاد ورشو و حتی توصیه هایی است که از ایتالیا صادر می شود و حکایت از سه هفته تلاش روی " گرند بکا" دارد.
شرایط جوی بهتر شده و تیم های بیشتری به بالا حرکت کردند، من خروج یانوش گولاب و ماجیک بدرژزوک و همچنین آدام بلیسکی و دنیس اروبکو را تایید کردم. مارک شیمیلارسکی و آرتور مالک هم اکنون از کمپ 1 عازم کمپ 2 شدند. کریستف ویلیچکی
سایت montagna.tv نوشته : دنیس اروبکو قصد دارد K2 را در زمستان صعود کند اما در "زمستان خودش" که ترجمه آن می شود نهایتا 28 فوریه (9 اسفند) به همین دلیل پنجره هوای خوب انتظار می رود که حدود 20 فوریه نمایان شود، تابش فوق العاده خورشید، وزش ضعیف باد و حرارت بالا فرصتی است که نباید از دست داد، اما کوه نورد سرشناس روسی، پیوتر پوستلنیک که حالا رئیس انجمن کوه نوردی لهستان می باشد در مصاحبه با SportoweFakty اظهار داشته رسیدن به قله در 20 فوریه به دلیل میزان ایمنی و برنامه ریزی های لازم امکان پذیر نیست. برای انجام تمامی مراحل سه هفته دیگر لازم است، طناب ها باید نصب شوند، میدان ها شناسایی و هم هوایی نفرات که هنوز کامل نیست انجام شود.
تمایل اروبکو به صعود با پاسخ مجدد لهستانی ها مبنی بر انطباق با روش ها و استراتژی تصمیم گرفته شده در آغاز اکسپدیشن مواجه شده اما این موضوع مورد موافقت کوه نورد روسی قرار نگرفته است که حتی قبل از متوقف شدن صعود از مسیر سزن و روی آوردن به تیغه آبروزی اینطور اظهار نظر کرده که ما همینطور برای گروه بعدی برنامه ریزی می کنیم، شرایط جوی زمانیکه میدان سوم را شناسایی می کنیم، تاکتیک ها و مجددا برنامه ریزی و آنقدر همه چیز به تعویق می افتد که برف ها آب شده و حفره در آن پدیدار شود تا اینکه به میانه های ژوئن برسیم.
سه هفته دیگر به این معنا است که 10 مارس (19 اسفند به بعد) به قله صعود خواهد شد، آیا اروبکو با این روش دوام خواهد آورد؟ تردید رو به افزایش است با این حال کار بر روی کوهستان به دلیل شرایط جوی بد متوقف شده و هنوز کمپ 1 مجهز نشده است.
اما به گفته کریستف ویلیچکی در روز جاری، در سایت انجمن کوه نوردی لهستان علیرغم نامساعد بودن شرایط جوی (وزش باد شدید) مارک شمیلارسکی و آرتور مالک وارد کمپ 1 شده اند و دو تیم فردا عازم خواهد شد، اولی یانوش گولاب و ماجیک بدرژزوک و دومی دنیس اروکو و آدام بلیسکی.
15 فوریه 2018
روز گذشته باربران ارتفاع، صدیق و جلال، برای تکمیل ثابت گذاری کمپ 1 اعزام شدند و در همان روز به پایین برگشتند. رافال فرونیا به لهستان برگشت. امروز شرایط جوی امکان اعزام تیمی دیگر را فراهم آورد اگرچه باد شدید است.
از هوای خوبی که علی سدپارا گفته بود در یازدهم فوریه وارد می شود خبری نیست و تیم هنوز در کمپ اصلی گرفتار وزش باد است اگرچه روحیه آنها خوب است، همانطور که در ویدیوهایی ارسالی آلکس مشخص است که می توان در این آدرس آنها را تماشا کرد.(در حال رقصیدن هستند! ) قطعا با ورود اولین پنجره شرایط خوب جوی باید عملیات صعود به قله انجام شود، کار بر روی کوهستان و هم هوایی نیز باید در نظر گرفته شود با این حال به خاطر آورید که آخرین تلاش اکسپدیشن آلکس به دلیل شرایط جوی در جبهه جنوبی و در ارتفاع حدود 8000 متر متوقف ماند، بنابراین بالای این ارتفاع هنوز ثابت گذاری نشده و میدان چهارم نیز تاکنون شناسایی نشده.
اگر شرایط حمله به قله فراهم شود همانطور که قبلا اعلام شده در آن صورت پنجره هوای خوب برای لمس قله باید طولانی تر باشد تا بتوان کارهای عقب افتاده روی دیواره انجام شود و این موضوع باعث کندی سرعت و خستگی تیم خواهد شد. مطمئنا سدپارا به آلکس کمک خواهد کرد اما شرپاهایی که اکسیژن مکمل دارند هم هستند که نظیر سال گذشته تا ارتفاع 8000 متر او را همراهی کردند و بعد به دلیل وزش باد کار متوقف شد.
کاری نمی توان انجام داد جز صبر کردن، البته ما باید حداقل تا هفته آینده منتظر باشیم. باد طی چند روز آیند با تمامی قدرت خود که به مرز 170 کیلومتر در ساعت می رسد، روز شنبه قله را فرا گرفته اما بعدازظهر دوشنبه شرایط بهتر خواهد شد ولی زیاد طول نخواهد کشید. برای آنها دعا کنید.
بنا به درخواست من و تصمیم سرپرست تیم، یال آبروزی را در پیش گرفتم. وظیفه من این بود که طنابهای قدیمی را بررسی کنم که در کمپ های 2و 3 نصب شده اند، هم هوایی هم کرده باشم. هنگام تاریکی به ابتدای مسیر کمپ اصلی پیشرفته رسیدم، مسیر در این مکان قطع می شود و قرار است فردا باربران پاکستانی، یانوش و مارچین اینجا چادر نصب کنند. صبح روز 12 فوریه ساعت هفت شروع به صعود از دالان کردم، از تبریخ و صفحه برف استفاده کردم، سپس از لبه سمت چپ دالان تا کمپ یک صعود کردم. با بی سیم به کمپ اصلی اعلام کردم که همه چیز روبراه است، طناب های ثابت قدیمی به خوبی نصب شده بودند و بیش از حد لازم هم بودند بنابراین 120 متر طنابی که همراه آورده بودم را همانجا دپو کردم چون به آن نیاز نداشتم.
در سال 2003 من بارها تا به این نقطه صعود کرده بودم، لحظات زیادی را به خاطر می آورم، حالا مسیر از روی یخ سفت و سنگ های سست رد می شد. در بعضی از نقاط این ایستگاه، کمپ برقرار کرده بودیم. در تابستان به خاطر سطح برف، جایگاه بالاتری را در نظر می گیریم. من به سختی تلاش کردم و طنابها را از زیر یخ بیرون کشیدم، شانه هایم خسته شدند اما مهم نبود نباید سرسری آنها را بیرون کشید. نیاز به دقت دارد، برای جلوگیری از آسیب دیدن طنابها که قرار است وزن شما را تحمل کنند، حدود یکصدمتر از آنها را تقسیم بندی کردم.
قدمگاههای سنگی با راه آبهای یخی در هم آمیخته بودند، باد شدید بود اما تاثیری بر من نداشت. ساعت 12 من در ارتفاع حدود 6500-6400 بودم. به کمپ اصلی اطلاع دادم که همه چیز روبراه است، در پناه صخره ها از باد شدید در امان بودم و یک مکان خوب برای نصب چادر پیدا کردم و تصمیم گرفتم که همانجا بمانم.
طولانی شدن نصب چادر کسالت آور بود و خوشحال شدم که عاقبت آن را به طور ایمن محکم کردم. برف را ذوب کردم و گوشت سرد خوردم. من غذا و گاز برای 3 روز داشتم.
هنگام صبح تصمیم گرفتم که تا کمپ 3 بروم که قبلا مورد موافقت سرپرست تیم قرار گرفته بود. اما بسیار غافلگیر شدم که ویلیچکی به من گفت که به کمپ اصلی برگردم. تاسف آور بود که کارم را ناتمام رها کنم، مکانی که من شب را در آن سپری کردم به عقیده من بسیار مناسب برای کمپ 2 در فصل زمستان است. شب نگران کننده اما ایمن بود، نگرانی بیشتر در صدمتر بالاتر بود. چند خرده سنگ به چادر اصابت کرد. کرامپون هایم را پوشیدم و ساعت 6 صبح 13 فوریه شروع به فرود کردم. ساعت هفت و سی دقیقه مارچین، پیوتر، امین و فاذر را در کمپ اصلی پیشرفته دیدم که در چادر بودند و خیال داشتند که به بالاتر بروند. کمی آرامتر شده بودم و ساعت 10 وارد کمپ اصلی شدم. در 20 فوریه طبق پیش بینی که از شرایط جوی بعمل آمده روز مناسبی برای حمله به قله خواهد بود.
پیوتر تومالا و مارچین کاچکان کمپ یک را برقرار کردند، متاسفانه شرایط جوی امکان ادامه کار را به آنها نداد. ثابت گذاریها تا 250 متر زیر کمپ 1 (ارتفاع 6100 متر) انجام شده. روز آینده باربران ارتفاع، صدیق و جلال را خواهیم فرستاد تا کمپ 1 را کامل کنند.
کریستف ویلیچکی
نوشته ای از دنیس اروبکو، دنیس موافق صعود از جبهه شرقی است و بزرگترین مشکل K2 را وزش باد می داند:
ماجراجویی می تواند هیجان انگیز باشد، می تواند نباشد، من ترجیج می دهم که هیجان داشته باشد. در مورد من این سئوال همیشه توام با تلاش است، صرف وقت برای نتیجه نه نشستن برای هیچ چیز. انتظار به دلیل یک تصمیم اشتباه، به هرحال من مدت زیادی است که چشم به K2 در فصل زمستان دارم. چالش ها و فرصت هایی که کوه فراهم می آورد. براساس تجربه صعود زمستانی قبلی می دانم که بزرگ ترین مشکل باد است،هنگامی که جریان غیرقابل کنترل آن شروع به وزیدن و نفوذ در همه جا می کند، آدم را از روی زمین می کند و اجازه کار را نمی دهد. در بیواک فرصتی برای استراحت وجود ندارد زیرا چادر با تمامی نفراتی که در آن هستند به شدت تکان می خورد. آب یخ از سقف چادر می ریزد و وارد کیسه خواب و زیر آن می شود. همه چیز منجمد و مرطوب می شود. هر بیرون رفتنی برای آوردن برف و یا دستشویی نیاز به یک ریکاوری طولانی دارد. نتیجه حملات باد: ایجاد دامنه های برفی عریان با یخی سیاه، ریزش خطرناک سنگ، استهلاک طنابها، یخ سفت در مکان هایی که مسیر برفی در فصل تابستان است، دشواری انتخاب مکانی برای نصب چادر و بسیاری موارد دیگر، بنابراین در K2 در فصل زمستان هر تلاشی برای صعود چه از جبهه شمالی و یا جنوبی محکوم به مشکلاتی باورنکردنی و غیرقابل مقایسه با فصل تابستان است. بادهای طوفانی سمت غرب از نوامبر تا مارس ادامه دارند و نگهبان مطمئنی برای کوهستان هستند که به راحتی همه کس و همه چیز را حذف می کنند.
جبهه شرقی K2
جبهه شرقی K2 خوب و هیجان انگیز است زیرا کوه نوردان را از بادهای غربی محافظت می کند، در تابستان بهمن های خطرناکی دارد با این حال در زمستان حداقل پوشش برف، شرایط خوبی برای صعود فراهم می آورد. حرکت کردن و سازماندهی برای حمایت آسان تر است. مکانهایی برای نصب چادر وجود دارد. امکان گذراندن شب در شکاف ها وجود دارد، می توان غارهای برفی ایجاد کرد. ما باید نگاهی به جبهه شرقی می داشتیم من دو ماه قبل از اکسپدیشن به ویلیچکی گفته بودم. موقع برگشت به کمپ اصلی به گولاب هم گفته بودم که باید نظری به جبهه شرقی داشته باشیم. وقتیکه صورت بانداژ شده بلیسکی را دیدم دوباره منفجر شدم. در ابتدای مسیر باسک سنگی به او اصابت کرده بود و به طرز معجزه آسایی از سرنوشتی بدتر نجات یافته بود.
دنیس و آدام
بعد از شام بچه ها هیجان زده بودند. صبح روز 8 فوریه از ویلیچکی اجازه گرفتم که جبهه شرقی را شناسایی کنم. او یکی از باربرهای پاکستانی را برای کمک به من تعیین کرد. به او که فاذر نام داشت گفتم که هارنس و کرامپون هایش را بپوشد. ساعت 7 صبح شروع کردیم. رفتیم، نگاه کردیم و چند تا عکس گرفتیم و موقع شام به کمپ اصلی برگشتیم. این باربر پاکستانی از آغاز پیمایش با استقامت خود انرژی مثبتی به من می داد. گفتگوی ساده ای در پیش گرفتیم. در 9 فوریه هوا خوب بود، آفتاب گرم بود، فاذر مثل من 44 ساله است، چهار بچه دارد و صعودهای متعددی به هشت هزارمتریهای پاکستان داشته. با دقت به طناب متصل شده بود، از یک ابشار یخی عبور کردیم که احاطه شده بود با بقایای بهمن فرو ریخته از سقف K2. درست ساعت 10 جلوی جبهه شرقی متوقف شدیم.
من با شور و حرارت دستهایم را بلند کردم، زیبا بود، به صورت عمودی قرار داشت.
جبهه توسط چندین برجستگی، چین برداشه بود. یکی ازآنها در سمت راست باعث امیدواری من شد و برج K2 در حلقه ای مه غوطه ور بود من به دوست پاکستانی گفتم نگاه کن می بینی؟ او خندید و تکه ای از میان وعده را به من داد، آنرا گرفتم ولی گفتم من که گرسنه نیستم، تو چطور؟
فاذر که کم حرف بود گفت چرا؟ ناهار را در کمپ اصلی می خوریم. با عبور از یخچال ساعت 13 ما بشقاب سوپ را از دست آشپز گرفتیم.
فاذر باربر پاکستانی
این یک ماجراجویی کوتاه در اوایل فوریه بود و حالا زانو به بغل در انتظار صعود از تیغه آبروزی هستیم. همانطور که رسما در اخبار گفته می شود من یک جنگجوی منضبط هستم.
دنیس اروبکو تا ارتفاع 6500 متر را شناسایی کرد، بعد از رها کردن مسیر سزن، اکسپدیشن لهستانی ها بلافاصله از مسیر دلواسپرون دگلی آبروزی آغاز شد. در عین حال مارچین کاچکان و پیوتر تومالا نیز مسیر را تا کمپ 1 در ارتفاع 6060 متر ثابت گذاری کردند و شب را همانجا سپری خواهند کرد.
عملیات شناسایی اروبکو به صورت سولو صورت پذیرفت، دنیس هنگام برگشت به کمپ اصلی گزارش داده که مقداری طناب از قبل ثابت گذاری شده که نیاز به ترمیم و تقویت دارند، با این اطلاعات استراتژی لهستانی ها فقط مجهز کردن مکانهایی خواهد بود که ضروری باشد و از ثابت گذاریهای قبلی استفاده خواهند کرد، همانطور که معمولا در تابستان اتفاق می افتد. هوا فعلا چندان خوب نیست و ابرو و باد وجود دارد اما در بعداز ظهر احتمالا بهتر خواهد شد، یک پنجره شرایط جوی خوب در پیش است که 24 ساعت طول خواهد کشید. رافال فرونیا که شکستگی دست او محرز گشته و در اسکاردو مورد مراقبت های اولیه پزشکی قرار گرفته امروز به اسلام آباد پرواز خواهد کرد و ازهمانجا عازم لهستان خواهد شد.
سیمونه مورو و تامارا لانجر زوج ایتالیایی، موفق به اولین صعود زمستانی پوبدا در سیبری، رشته کوه شرسکی شدند. این قله که گورا پوبدا نیز نامیده می شود 3003 متر و بلندترین قله سیبری در مدار قطب شمال است. آنها بعد از 7 ساعت پیمایش ساعت پانزده و سی و هفت دقیقه یازدهم فوریه به قله رسیدند. این منطقه یکی از سردترین نقاط سیاره زمین می باشد و نام مستعار آن قطب سرد است.
آنها 22 ژانویه ایتالیا را برای سفری طولانی ترک کردند و به کمک سورتمه ای که گوزن ها آنرا می کشیدند لوازم خود را به کمپ اصلی رساندند. بعد از برقراری کمپ اصلی این دو برای شرایط جوی مساعد به انتظار ماندند و در موقعیتی مناسب راهی قله شدند، بعد از رسیدن به قله و مجموع یازده ساعت تلاش دوباره به کمپ اصلی برگشتند.
سیمونه مورو از طریق تلفن ماهواره ای خود گفته که تمامی روز برف می بارید اما دید خوبی داشتیم، هوا به شدت سرد بود، درجه آن را نمی دانم، چک کرده و اعلام خواهم کرد.
در کمپ اصلی درجه هوا منفی چهل می باشد و در گزارش این زوج بدون شک انتظار می رود که سردتر نیز باشد.
خلق و خوی دنیس اروبکو چندان روبراه نیست، حداقل از آنچه که در وبلاگ خود می نویسد، اینطور بنظر می رسد. او از شبح اکسپدیشن شکست خورده سال 2003 می ترسد، زمانیکه با لهستانی ها به سرپرستی کریستف ویلیچکی در حال تلاش برای صعود زمستانی K2 بود، اکسپدیشنی بسیار سنگین و مشابه با تعداد زیادی کوه نورد، ظاهرا زخمی کوچک برای او برجای گذاشته. دنیس اشاره به کاستی ها و رفتارهای لهستانی کرده، از آنها فاصله گرفته و جو طوری است که اکسپدیشن را تحت تاثیر قرار داده، همانطور که سال 2003 نیز این اتفاق افتاد.
به طور مثال فراموشی در بستن لولای چادر هنگام خروج به نحوی که نفر بعدی که وارد می شود آن را پر از برف می بیند. روش نادرست پخت و پز لهستانی ها در ارتفاع که غذا را در چادر بسته می پزند که نه تنها اتلاف مداوم سوخت است بلکه موجب سمی شدن هوای درون چادر می شود. همچنین لهستانی ها به جای نوشیدن مایعات گرم که عمل هیدراته را انجام می دهد دائما آب سرد را از بطری های یخ می نوشند و این کار آنها دنیس را متعجب کرده، هیدراته کم در نهایت بر عملکرد آنها تاثیر می گذارد و همچنین در کمپ 2 چادر یک پوش استفاده شده که موجب شده مغز و روح و روان آنها یخ بزند.
او نوشته در تلاش برای پیشروی به کمپ 3 ما از ارتفاع 6500 متر به پایین برگشتیم زیرا قادر به صعود نبودیم و من همه لوازمم را جمع کردم زیرا هیچگونه چشم اندازی از مسیر باسک – سزن برای من وجود ندارد.
اروبکو با ذهنیت خوب روسی واقع گرایی می کند" این یک سئوال ریاضی است، مسیر ما از ارتفاع 5100 متر شروع می شود و ما تا ارتفاع 6500 متر صعود می کنیم. ما باید تا ارتفاع 7950 متر پیشروی می کردیم اما حتی نیمی از مسیر را صعود نکردیم. حالا در صدد برنامه ریزی مجدد هستیم ، شرایط جوی عامل مهمی است و برقراری کمپ 3 در اوضاعی که فصل رو به پایان است چندان موجه نیست."
بی اعتمادی به اکسپدیشن و جملات طعنه آمیز، چندان برای درک آسان نیست اما این طغیان ما را نارحت کرده بخصوص اگر از سوی کوه نوردی باشد که خود باید پیشرو باید.
کریستف ویلیچکی مسیر سزن را به دلیل حوادثی که رخ داد رها کرد و امروز رسما تصمیم خود را درباره در پیش گرفتن تیغه آبروزی اعلام کرد، این مسیر توسط ایتالیایی ها در سال 1954 صعود شده و معروف به مسیر نرمال است. تصمیمی بدیهی که دیروز نیز به آن اشاره شد. سریع اخذ شد و بلافاصله به اجرا در آمد. امروز یانوش گولاب و ماجیک بدرژزوک تا ارتفاع 5650 متر صعود کردند و هنگام برگشت در ارتفاع 5300 متر، زیر دیواره یک چادر نصب کردند که به عنوان پایه کار و محل دپوی لوازم مورد استفاده قرار خواهد گرفت. از فردا همه چیز جدی دنبال خواهد شد و ثابت گذاریها شروع می شود البته اگر زمان اجازه دهد. باید به بالا رفت، هدف اول کمپ یک در ارتفاع 6000 متر و سپس عبور از کامینوبیل است. اولین کراکس مسیر در میدان 2 و ارتفاع 6700 متر قرار دارد. میدان سوم در ارتفاع 7350 متر در بالای هرم سیاه قرار دارد، به لحاظ فنی بسیار بخش پیچیده ای است، آخرین میدان، میدان چهارم است که روی اسپالا در ارتفاع 8000 متر قراردارد و از آنجا مستقیم به قله هدایت خواهند شد و از کولو دی بوتوگلیا در ارتفاع 8211 متر عبور خواهند کرد.
امروز هلیکوپتر موفق شد وارد کمپ اصلی شود و بعد از چند روز شرایط جوی بد رافال فرونیا به اسکاردو منتقل شد.
پیش بینی شرایط جوی تا ارتفاع 7000 متر به شرح زیر است :
کریستف ویلیچکی سرپرست تیم زمستانی K2 اعلام کرد که صعود از مسیر سزن متوقف شده، اصابت سنگ به آدام بلیسکی و رافال فرونیا که به وضوح عدم ایمنی مسیر را نشان داد موجب این تصمیم شد، اما شاید سرخوردگی دنیس اروبکو که این اواخر به وضوع نشان داده نیز موجب این تصمیم شده باشد. به عقیده وی صعود از این مسیر امکان ناپذیر است.
حالا چه اتفاقی خواهد افتاد؟
لهستانی ها حالا همگی در کمپ اصلی هستند، کار خود را از نهم ژانویه آغاز کردند که دقیقا یک ماه از آن گذشته، تا به اینجا آنها به ارتفاع 6300 متر دست یافته اند، تمامی این تلاشها امروز برباد رفت. ویلیچکی حالا باید تصمیم بگیرد که هدف را به کدام مسیر تغییر دهد و باید سریع تصمیم بگیرد و بلافاصله وارد عمل شود. هفته آینده یک پنجره شرایط خوب جوی در پیش است که باید از آن به نحو شایسته استفاده کرد.
جایگزین ها کدامند؟
مسیرهای جبهه جنوبی K2، رنگ قرمز مسیر ژاپنی ها در سال 1981، رنگ آبی خط جادویی، مسیر لهستانی ها در سال 1986، بنفش مسیر کوکوشکا - پیوتروفکی سال 1986، نارنجی سزن 1986، سبز مسیر ایتالیایی ها 1954.
واضح ترین پاسخ مسیر نرمال خواهد بود در امتداد اسپرون دیگلی آبروزی که توسط ویلیچکی به دلیل خطر ریزش بهمن مورد موافقت قرار نگرفته . همانطور که آگوستینو داپولنزا چند روز پیش توضیح داده بود، مسیر 54 ایتالیایی ها از اهمیت بیشتری برخوردار است، جت استریم هایی که در جبهه جنوبی K2 می وزد با تمامی نیروی خود بر تیغه آبروزی شکسته می شود، به ویژه در نزدیک میدان دوم. قبل از اینکه اکسپدیشن زمستانی شروع شود، در برنامه تابستانی شناسایی مسیر، آندره بارگیل لهستانی یکی از مهمترین گزینه ها را مسیر کوکوشکا-پیوتروفکی در سال 1986 پیشنهاد داده بود که زیر قله به مسیر 54 ایتالیایی ها متصل می شود.با این حال مسیری است پیچیده، دشوار و ترسناک اگرچه ممکن است در زمستان خطر کمتری داشته باشد تا تابستان، مطمئنا گزینه آسانی در این زمان نیست.
زمان
در این مرحله از اکسپدیشن محدودیت زمان وجود دارد زیرا انتخاب مسیری جدید یعنی شناسایی و شروع دوباره آن از ابتدا، کاری که لهستانی ها روی مسیر سزن انجام دادند، بارگذاری در میدان یک و دو به لطف پنجره طولانی مدت هوای خوب و خوش شانسی ابتدای اکسپدیشن بود. پیشروی از این به بعد محدود است، باید گفت به هرحال زمستان روبه پایان و هوای بهاری نزدیک است، باید عاقبت اندیش بود.
دنیس اروبکو
دقیقا در همین زمان مشکل دیگری سرباز کرده، اگر واقعیت داشته باشد ویلیچکی پایان زمستان را 21 مارچ و دنیس اروبکو آنطور که خود توضیح داده 28 فوریه را پایان زمستان می داند و به همین دلیل از روند کند اکسپدیشن شکایت دارد. باید دید این ستاره روسی چه تصمیمی خواهد گرفت.
تغییر مسیر صعود به K2
از آنجائیکه تاکنون دو نفر از اعضای تیم صعود زمستانی K2 در اثر ریزش سنگ دچار آسیب جدی شدند، کریستف ویلیچکی سرپرست تیم در روز جاری اطلاعیه زیر را صادر کرده:
برای ایمنی اعضای اکسپدیشن ما صعود از مسیر سزن – باسک را به حالت تعلیق در آوردیم، به زودی در مورد انتخاب گزینه ای دیگر اطلاع رسانی خواهیم کرد.
پیام انجمن کوه نوردی لهستان
در خصوص حادثه ای که برای رافال فرونی اتفاق افتاده به اطلاع می رساند که هماهنگی لازم برای مراحل انتقال وی به بیمارستان اسکاردو انجام پذفرفته، با توجه به ساعات آخر روز هلیکوپتر فردا صبح اعزام خواهد شد، تمامی اعضای اکسپدیشن K2 تحت پوشش بیمه قرار داند و هزینه های حوادث توسط بیمه گذار پرداخت خواهد شد.
ریزش سنگ در روز جاری موجب شکستگی ساعد رافال فرونیا شد. ساعت 2 بعدازظهر به وقت محلی زمانیکه به کمپ 1 در ارتفاع 5900 متر نزدیک بوده ناگهان سنگی رها می شود و به ساعد وی اصابت می کند که موجب شکستگی آن می شود. بعد از فرود به کمپ اصلی و مراقبت های پزشکی اولیه، در حال حاضر در انتظار هلیگوپتر هستند که او را از منطقه خارج و به اسکاردو ببرد و در روزهای آینده به کشورش، لهستان برگردد.
اخبار صبح
امروز هوا کمی بهتر شده، کوه نوردان در حال فعالیت هستند. رافال فرونیا و پیوتر تومالا به سمت کمپ 1 حرکت کردند. مارک شیمیلارسکی و ارتور مالک که یک شب را در کمپ 1 بسر بردند، عازم کمپ 2 شدند. در 8 فوریه کمپ یک کاملا زیر برف پنهان شده بود، تمامی شب برف باریده بود، دنیس اروبکو گفته که هیچ چشم اندازی از مسیر باسک وجود ندارد.
منبع سایت انجمن کوهنوردی لهستان
اسکی کوهستان ورزشی بود که بیشترین امید به الحاق به بازیهای المپیک 2020 پکن را داشت
کمیته بین المللی بازیهای المپیک زمستانی، رسما اعلام کرد که هیچ ورزش جدیدی به برنامه المپیک سال 2022 پکن اضافه نخواهد شد این موضوع روز هفتم فوریه به تصویب رسید. خوان آنتونیو سامارانچ ریئس هیئت مدیره کمیته هماهنگی برنامه های پکن 2022 اعلام کرد که در یکصدو سی و دومین جلسه کمیته بین المللی المپیک این موضوع به نمایندگان اعلام شد که پکن برای ورزش های جدید درخواستی نداده و ما نیز از این بابت خوشحالیم و پیشنهادی ارایه نخواهیم کرد.
سه فدراسیون بین المللی ورزشهای زمستانی غیرالمپیکی که در حال حاضر به طور کامل توسط کمیته بین المللی المپیک به رسمیت شناخته شده اند شامل فدراسیون اسکی کوهستان، فدراسیون باندی (یک نوع ورزش زمستانی شبیه به هاکی روی یخ) و فدراسیون کوه نوردی و صعود ( رشته یخ نوردی) هستند که درخواست لحاظ نمودن ورزش های مذکور را در المپیک زمستانی پکن 2020 داشته اند.
مدیر ورزشی کمیته بین المللی المپیک کیت مک کیل در اوایل این هفته شکافی را که میان "محبوبیت، مشارکت و مخاطبان جهانی" هفت ورزشی که به بازیهای زمستانی ملحق شده اند با سایر ورزش هایی که به تازگی برای اضافه شدن به این برنامه در حال رایزنی هستند توضیح داد، ظاهرا نگرانی که در این رابطه وجود دارد افزایش حجم برنامه ها و نیز هزینه بازیهای المپیک است. با این حال هنوز احتمال دارد رویدادهای جدید ورزش های مصوب المپیک برای حضور در این فهرست پیشنهاد شوند، چهار رویداد جدید برنامه المپیک 2018 پیونگ چانگ کره جنوبی بدین شرح هستند:
1- بیگ ایر(پرش در برف) در اسنوبرد
2- فری استایل(اسکی نمایشی)
3- مس استارت(شروع گروهی) در اسکیت سرعت روی یخ
4- میکس دابل (زن و مرد) رشته کرلینگ (ورزشی که با هل دادن سنگ روی صفحات یخی انجام می شود.
اسکیت سرعت مسیر کوتاه، آخرین رویداد جدیدی است که به ورزش های المپیک زمستانی ملحق شده که در سال 1992 در آلبرت ویل فرانسه معرفی شده است. اگرچه کرلینگ بعد از 74 سال غیبت به المپیک ناگانو 1998 برگشت، تنها حضور آن در المپیک شامونی به سال 1924 برمی گردد.
بازیهای المپیک زمستانی شامل ورزش هایی است که هر چهار سال یک بار در فصل زمستان روی یخ و برف برگزار می شوند، اولین رویداد المپیکی ورزش های زمستانی در سال 1924 در شامونی فرانسه برگزار شد و تا سال 2014 بالغ بر 22 رویداد از این دست برگزار شده است،میزبان بازیهای سال 2018 کشور کره جنوبی است، 15 ورزش مصوب این رویداد به غیر از رویدادها و رشته های زیرمجموعه شامل موارد زیر می باشند:
|
ردیف |
نام ورزش |
توضیح |
|
1 |
Alpine Sking |
اسکی آلپاین که روی تپه ها و شیب های برفی انجام می شود |
|
2 |
Biathlon |
یا ورزش دوگانه، ترکیبی از اسکی صحرانوردی و تیراندازی است |
|
3 |
Bobsleigh |
بابسلد، سورتمه دو یا چهار نفره در پیست یخی است |
|
4 |
Cross-Country sKing |
اسکی صحرانوردی، 50 کیلومتر اسکی در تپه ها و سطح زمین است |
|
5 |
Curling |
کرلینگ، هل دادن سنگ روی صفحات یخی است |
|
6 |
Free style skating |
اسکیت نمایشی یا پاتیناژ(Figure Skating) |
|
7 |
Free stlyle Sking |
اسکی نمایشی، گونه ای از ورزش اسکی است که شامل دو رشته آریال و مگول است که روی پیست های ناهموار برگزار می شود |
|
8 |
Ice hockey |
هاکی روی یخ |
|
9 |
Luge |
لژسواری که سورتمه یک یا دو نفره است |
|
10 |
Nordic combined |
دوگانه(نوردیک ترکیبی) شامل اسکی صحرانوردی و پرش با اسکی است |
|
11 |
Short track speed skating |
اسکیت سرعت مسیرکوتاه، چندین اسکیت باز روی یک تراک بیضی شکل به مساحت 111 متر مسابقه می دهند |
|
12 |
Skeleton |
اسکلتون، سورتمه مخصوص کوچکی است که ورزشکار پس از دویدن مسیری کوتاه به روی سینه روی سورتمه قرار می گیرد |
|
13 |
Ski Jumping |
پرش با اسکی |
|
14 |
Snow board |
اسنوبرد، اسکی با تخته پهن است |
|
15 |
Downhill ski competition |
اسکی سرعت یا شوس، یکی از رشته های اسکی آلپاین است که به روش آزاد و با سرعت زیاد در مسیری مستقیم و بدون پیچ برگزار می شود |
نزدیک به کمپ 1 در ارتفاع 5800 متری یک سنگ رها شده و به سر آدام بلیسکی اصابت می کند، سقوط این سنگ موجب پارگی پیشانی و زخمی شدن بینی او می شود، علیرغم اینکه کلاه ایمنی به سر داشته. بعد از فرود به کمپ اصلی به کمک باربران ارتفاع وی تحت مداوا و بخیه قسمتهای پاره شده قرار می گیرد. این کار توسط اعضای تیم و با مشاوره با دکتر رابرت شیمچاک از طریق ارتباط ویدویی انجام پذیرفته. حال آدام خوب است و خطری متوجه او نیست. امیدواریم که با انرژی کامل و به سرعت به برنامه برگردد. هیچگونه تصویر وفیلمی بدون رضایت آدام منتشر نخواهد شد.
سرپرست اکسپدیشن – کریستف ویلیچکی
ویتالی گورلیک
باد با سرعت 100 کیلومتر در ساعت لهستانی ها را از دسترسی به کمپ 3 در ارتفاع 7000 متر بازداشت و اکثرا به کمپ اصلی برگشتند، اما چیزی که جالب توجه است اصرار مردان کریستف ویلیچکی به فعالیت در چنین شرایطی است، زیرا سرعت باد به کمپ اصلی نیز رسیده است. دنیس اروبکو و مارچین کازکان که یک شبمانی در کمپ 2 در ارتفاع 6300 متر داشتند با ضربات بی امان باد به کمپ اصلی برگشتند، موقعیت کمپ 2 باید به گونه ای باشد که آنها را از شدت وزش باد محفوظ بدارد.
6 فوریه برابر با 17 بهمن سالمرگ ویتالی گورلیک است که مرگ او پایان تلاش زمستانی روس ها در سال 2012 برروی K2 بود. این تیم تا ارتفاع 7200 متر ثابت گذاری انجام داده بود که ویتالی دچار سرمازدگی شدید شد، او را به کمپ اصلی رساندند اما به دلیل شرایط جوی امکان پرواز هلیکوپتر فراهم نشد و علیرغم مراقبت های پزشک تیم وی جان باخت و همنوردان او تلاش خود را متوقف ساختند.
ماجیک بدرژزیک دیشب به تنهایی در کمپ 1 در ارتفاع 5900 متر شبمانی داشته، او امروز با آدام بلیسکی و یانوش گولاب ملاقات خواهد داشت که تصمیم دارند به کمپ 2 بروند. در هر صورت زمان همه چیز را تعیین خواهد کرد، پیش بینی شرایط جوی چندان خوب نیست هم اکنون باد با سرعت 50 کیلومتر در ساعت در حال وزیدن است که در بعدازظهر و شب همراه با بارش سبک برف خواهد بود، اگر آنها بتوانند این شرایط را تحمل کنند، روزهای پنج شنبه و بخصوص جمعه وضعیت بهتر خواهد شد و در ارتفاع 7000 متر باد ضعیف خواهد بود و اجازه خواهد داد کوه نوردان وارد کمپ 3 شوند.
شب ششم فوریه 2018: بدرژزوک در کمپ یک است و آنجام شبمانی دارد، اروبکو، کازکان و زالوسکی به کمپ اصلی برگشتند. فردا صبح بر پایه شدت وزش باد برنامه ریزی خواهند کرد.
نامه اروبکو به همسرش النا به محض ورود به کمپ اصلی
به کمپ اصلی برگشتیم، همه چیز روبراه است، ما یک شب در کمپ 2 بودیم، سرعت باد به 100 کیلومتر در ساعت می رسید. ما صبح امروز کار را شروع کردیم اما مارچین از هرگونه فعالیتی خودداری کرد. طوفان و اینجور چیزها دلیل او بود، اما من او را درک می کنم [لبخند] فردا نیز همین شرایط پیش بینی شده که در این صورت کاری نداریم جز اینکه اینجا منتظر باشیم. من حدود 300 متر از طنابهای نصب شده را چک کردم و یک مقدار هم نصب کردم، مابقی را دپو کردم. تلاش کردم تا جایی برای نصب چادر پیدا کنم تا از وزش باد درامان باشیم اما موفق نشدم. به هرحال اینجا برف کمی وجود دارد. در اکسپدیشن روسها در سال 2012 که تصاویر آن موجود است برف زیادی وجود داشت و نصب چادر راحت تر بود. برای ما کمپ 2 فقط دردسر است. حس خوبی بعد از استراحت در پایان امدادرسانی دارم. بدنم بدون کوچکترین مکثی پاسخ می دهد. امشب ماجیک به کمپ یک می رود، فردا طبق برنامه و در صورت شرایط خوب آدام و یانوش به کمپ 2 می روند و همگی امیدوار به برقراری کمپ 3 هستیم.
6 فوریه 2018(17/11/96) شب در کمپ 2 در شرایط وزش باد شدید سپری می شود، مارچین کازکان و دنیس اروبکو به بالاتر می روند، به سمت کمپ 3، ماجیک بدرژروک و دارک زالوسکی کمپ اصلی را ترک کردند.
5 فوریه سال 2018 : دنیس اروبکو و مارچین کازکان بعد ازیک شب مانی در کمپ یک هم اکنون به سمت کمپ 2 در حرکتند. مابقی اعضای تیم در کمپ اصلی بسر می برند. پیش بینی شرایط جوی افزایش شدت باد از بعداز ظهر است. شرایط جوی گام بعدی را تعیین می کند.
4 فوریه، صبح امروز دنیس اروبکو و مارچین کاچکان عازم کمپ یک شدند، آنها در این کمپ شبمانی خواهند داشت. 3 فوریه با شدت گرفتن باد و کولاک که حتی در کمپ اصلی به 60 کیلومتر در ساعت رسید، تمامی اعضاء به کمپ اصلی برگشتند، در این روز سفیرفرانسه در اسلام آباد طی نامه ای سپاسگزاری خود را بخاطر نجات الیزابت روول توسط کوه نوردان لهستانی به کمپ تسلیم نمود. تیم در حال حاضر فاقد پزشک است، یارسلاو بوتور که در تیم امداد نانگاپاربات حضور داشت بنا به دلایل شخصی از اسلام اباد عازم لهستان شد. منبع: سایت انجمن کوه نوردی لهستان
آرتور مالک و مارک شیلارسکی
دنیس اروبکو، آدام بلیسکی و پیوتر تومالا به کمپ اصلی K2 برگشتند و در نهایت هلیکوپتری که امدادگران نانگاپاربات را از اسکاردو سوار کرده بود موفق شد وارد کمپ اصلی K2 شود. یارسلاو بوتور اکسپدیشن را بنا به دلایل شخصی رها کرد و از اسلام آباد عازم لهستان شد.
این شرایط موجب شده که مابقی تیم کریستف ویلیچکی در کمپ اصلی باقی بمانند و پیشرفتی درکوهستان نداشته باشند با این وجود علیرغم شرایط نامساعد مارک شیلارسکی و آرتور مالک به سمت کمپ یک در ارتفاع 5900 متر حرکت کردند، موقعیت را بررسی خواهند کرد و شبمانی خواهند داشت. امروز آنها به سمت کمپ 2 در ارتفاع 6300 متر حرکت کردند که تاکنون حداکثر ارتفاعی است که این تیم به آن دست یافته. در پشت سر آنها امروز تیم دیگری از کمپ اصلی حرکت کرد، اعضای آن یانوش گولاب و ماجیک بودرژوک هستند که قرار است در کمپ یک فعالیت داشته باشند. هدف هم هوایی در ارتفاع 6000 متر قبل از رفتن به مرحله بعدی است که باید شامل نصب طناب تا کمپ 3 در ارتفاع 7000 متر باشد.
فوریه سال 2018، الیزابت روول که در بیمارستانی در سوئیس در حال مداوا است و طبق گفته پزشک معالج نیاز به قطع برخی از انگشتان دست و پای سمت چپ به دلیل سرمازدگی شدید دارد به کمک یک راوی و به صورت مختصر و مفید حادثه صعود زمستانی نانگاپاربات را تعریف کرده، خلاصه داستانی که الیزابت گفته این چنین است " من همان کاری را که به من گفته شد انجام دادم "
" روی قله در 25 ژانویه ساعت 18 به وقت محلی که بسیار دیر وقت بود تومک گفت که نمی توانم چیزی را ببینم. او در طول روز از عینک استفاده نکرده بود زیرا هوا ابری بود."
موقع رسیدن به قله آنها مدت کوتاهی توقف کرده و بعد به سرعت به پایین حرکت می کنند. در آن موقع تومک قادر به تنفس نبوده بنابراین محافظ دهانش را برمی دارد و بلافاصله بینی او به رنگ سفید درمی آید و بعد دستها و پاهایش شروع به یخ زدن می کند، در شکافی پناه می گیرند زیرا تام نیرویی برای برگشت به کمپ نداشته، در سپیده دم وضعیت دراماتیک می شود، از دهان او خون جاری می شود، علائم ادم و آخرین مرحله بیماری ارتفاع که اگر فرد کمک فوری دریافت نکند یک وضعیت مرگبار بوجود خواهد آمد. الی می گوید:
" به هر کس که می توانستم پیام هشدارمخابره کردم چون تومک قادر به پایین رفتن نبود، عملیات امداد شروع شد، آنها به من گفتند اگر تا ارتفاع 6000 متر پایین بیایی ما می توانیم تو را نجات داده و تومک را در ارتفاع 7200 متر با هلیکوپتر نجات دهیم، من فقط همین کار را انجام دادم، من آن چیزی را که آنها پیشنهاد دادند انجام دادم، موقع جدا شدن از تومک به او گفتم، گوش کن هلیکوپتر اواخر روز به اینجا می رسد، من به پایین حرکت می کنم، آنها برای نجات تو پرواز خواهند کرد."
او سیگنال GPS می فرستد و تومک را در بهترین شرایط ممکن و متقاعد کردن برای پایانی خوش ترک می کند، الیزابت چیزی همراه خود نمی برد، چادر، کیسه خواب، هیچ چیز، چون قرار بود هلیکوپتر درانتهای روز پرواز کند اما هلیکوپتر پرواز نکرد. روز بعد را الیزابت بدون هرگونه تجهیزاتی سپری می کند.
"می دانستم که باید به رفتن ادامه دهم، شب را در یک گودال سپری کردم، سردم بود اما وضعیتم ناامید کننده نبود، بیشتر نگران تومک بودم که ضعیف به حال خود رها شده بود"
الیزابت در این شب دچار توهم شده بود. وقتی که روز فرا رسید او روی امدادرسانی حساب کرد، در ارتفاع 6800 متر تصمیم گرفت که حرکت نکند و خود را گرم نگه دارد، صدای هلیکوپتر را در پایین یخچال می شنود اما دیگر دیر شده بود، باد شدت گرفته بود. وقتیکه مشخص شد هلیکوپتر روز بعد به پرواز در خواهد آمد و شب سوم را بدون چادر سپری خواهد کرد تصمیم گرفت که به پایین حرکت کند، این ماهیت بقاء است. الیزابت می گوید که اطلاعاتی در مورد اینکه تیم امداد برای نجات او عازم شده به وی ندادند وبه آرامی و با احتیاط علیرغم دستکش های مرطوب و انگشتان یخ زده و دردی که هنگام استفاده از طناب متحمل شده بود، به پایین حرکت می کند. در نهایت ساعت سه و سی دقیقه در تاریکی به کمپ 2 می رسد.
" من سایه دو نفر را دیدم و شروع به فریاد زدن کردم و به خودم گفتم، همه چیز روبراه است، تجربه ای بسیار بزرگ را پشت سر گذاشتم"
بعد از رقابتی بی سابقه، سنگنورد اسپرت کار ایرانی، رضا علیپور به عنوان ورزشکار برتر جهان در رشته های غیرالمپیکی سال 2017 با رأی مردم انتخاب شد. این سنگنورد سرعتی با 90790 رأی بر لاریسا سولوویوا از اکراین که صاحب چهار عنوان جهانی در رقابت های پاورلیفتینگ است پیشی گرفت. لاریسا 90036 رأی کسب کرد و بعد از اسکیت کار کلمبیایی فابریانا آریاس با 48014 رای قرار گرفت.
رئیس انجمن بین المللی باریهای جهانی، خوزه پرورنا در این رابطه گفت:
" ما تا به حال شاهد چنین رای گیری نبوده ایم، شگفت آور بود که چگونه طرفداران ورزش در سراسر جهان اینگونه از نامزدهای خود از روز اول تا آخرین لحظه حمایت می کنند. قلب من گرم شد از اینکه دیدم هواداران ورزش های مختلف اینگونه فعال هستند و به نامزدهای خود رأی می دهند. طرفداران سه برگزیده یاد شده و سایر نفرات، نشان دادند که چقدر برای ورزش مورد علاقه خود اهمیت قائلند. ما در کل شاهد افزایش چشمگیر علاقمندان به بازیهای جهانی بودیم و این رأی گیری بر آن صحه گذاشت. من به رضا علیپور و سایر نامزدها در این رقابت سخت و نفسگیر تبریک می گویم. امیدوارم همه شما را در بیرمنگام در سال 2021 ملاقات کنم. علیپور اولین قهرمان ایرانی بازیهای جهانی است که در تابستان گذشته در وروتسواف لهستان سریع تر از تمامی رقبای خود دیواره را صعود کرد. او دیواره 15 متری را در عرض 5/75 ثانیه صعود کرد، وی در این رابطه گفته این مدال رویای مرا تحقق بخشید، رویایی که سالها آن را در سر داشتم. او رکورد دار صعودهای سرعتی جهان است."
رئیس فدراسیون جهانی صعودهای ورزشی، مارکو اسکولاریز که برای این موفقیت بسیار خوشحال است گفته:
" واوو ما قبلا دو مراسم برای ورزشکار برتر سال در رشته صعودهای ورزشی داشته ایم اما تا به حال هیچیک از ورزشکاران ما در این رویداد به برتری نرسیده است، به رضا برای این موفقیت و نیز سایر موفقیت های وی در سال 2017 تبریک می گویم. او سریع ترین سنگنورد جهان و اولین ورزشکار ایرانی است که در این رقابتها به مدال طلا دست یافته، به موفقیت های خود ادامه بده"
لاریسا سولوویووا مدال طلای رشته پاورلیفتینگ یا وزنه برداری قدرتی را در چهار مرحله بازیهای جهانی از آن خود ساخته (2005-2009-2013-2017) بدین معنی که او بیش از دوازده سال است که در بالاترین سطح رقابت ها بسر می برد. در دوره مذکور او مدال طلای قهرمانی جهان فدراسیون پاورلیفتینگ را در سالهای 2017-2011 در وزن خود را نیر بدست آورده، او یکی از موفق ترین پاورلیفتهای تمامی دوران است. گامتون پاراژ رئیس فدراسیون بین المللی پاورلیفتینگ به موفقیت های لاریسا افتخار می کند او گفته :
" من بسیار خوشحال هستم که این رقابت فوق العاده بین سه ورزشکار بزرگ صورت گرفته، به رضا علیپور بابت این موفقیت تبریک می گویم و متاسفم که رشته کار در آخرین دقایق از دست ما خارج شد، اما به لاریسا و موفقیت های او افتخار می کنم. اعضای فدراسیون ما تلاش بسیاری داشتند که رای گیری به نفع لاریسا و رشته ورزشی ما به پایان برسد و ما در دادن انگیزه به وزنه برداران، مقامات و طرفداران ورزش های قدرتی موفق بودیم، به لاریسا برای حضور او در این رای گیری که به دلیل کسب چهارمین مدال طلای او در سال 2017 بود تبریک می گویم. او الگوی عالی این ورزش است، از انجمن بازیهای جهانی برای ابتکار فوق العاده در انتخاب ورزشکار برتر سال تشکر می کنم"
ستاره رول اسپرت در اسکیت سرعتی، فابریانا آریاس از کلمبیا نیز لحظه به لحظه در رأس این رای گیری قرار داشت اما جایگاه خود را در سه روز آخر از دست داد و به مقام سوم رسید. رئیس فدراسیون جهانی اسکیت گفته:
" رأی گیری انتخاب ورزشکار برتر سال در واقع یک رقابت مهیج و سرگرم کننده و بسیار تماشایی است، سه فینالیست تا آخرین لحظه به رقابت پرداخته وتا آخرین دقایق رقابت نفسگیری برقرار بود و فابریانای ما متاسفانه پایین تر از دو ورزشکار دیگر قرار گرفت. همانند تمامی رقابت ها، انتخاب ورزشکار برتر سال نیز یک رقابت بود. هدف شما بدست آوردن پیروزی است اما من باید تاکید کنم که فاصله فابریانا و برنده این رقابت ها بسیار کم بود این واقعا محبوبیت رشته اسکیت سرعتی را نشان می دهد"
در مجموع تعداد 260266 رأی منجر به انتخاب ورزشکار برتر سال 2017 شد، به برنده یک جام به رسم یادگار و یک ساعت تیسوت حکاکی شده اهداء خواهد شد.
محمدرضا صفدریان رقبای خود را در تور بین المللی یخ نوردی فدراسیون جهانی کوه نوردی UIAA در رابنستاین ایتالیا که از 25 تا 27 ژانویه برگزار شد پشت سر گذاشت.
طبق اخبار سایت فدراسیون جهانی کوه نوردی، صفدریان این رقابت را در مقابل پنج یخ نورد روسی و دو یخ نورد کره ای در فینال هشت نفره رشته لید به پایان رساند. بعد از صفدریان آلکسی تومیلف از روسیه در مکان دوم و یانگ هی ون از کره جنوبی در مقام سوم قرار گرفتند.
هفته گذشته نیز صفدریان در رقابت های ساس فی کشور سوئیس که از 18 تا 20 ژانویه برگزار شد به مدال برنز دست یافت و اولین ایرانی شناخته شد که در تاریخ 16 ساله این رقابت ها به مدال دست می یافت و حالا او صاحب مدال طلا شده و رکورد خود را به عنوان اولین ایرانی صاحب مدال طلای این تورنمت ها به ثبت رساند.
فینال لید
صفدریان که یهترین یخ نورد در مرحله نیمه نهایی بود به پیشروی چشمگیر خود ادامه داد و همه چیز را به فینال کشاند. او که آخرین یخ نورد روی دیواره رابنستاین بود یک کلیپ مانده به انتهای مسیر سقوط کرد در حالیکه 16 ثانیه زمان برای صعود باقی مانده بود و بدین ترتیب مدال طلای این یخ نورد 25 ساله تضمین شد. او درمجموع 165 امتیاز بدست آورد.
مسعود زینالی و مجتبی ثقفی نیز واجد شرایط بودند اما موفق به ورود به مرحله نیمه نهایی نشدند. ایران با هفت ورزشکار مرد و سه ورزشکار زن به اولین مدال طلای خود دست یافت. در رقابت های سوئیس صفدریان بعد از آلکسی دنژین و ماکسیم تومیلف روسی قرار گرفت.
در رقابت های لید یخ نوردان در حمایت طناب دینامیک (الاستیک) به صورت پیوسته و سریع، صعود کرده و کلیپ های خود را به میسر متصل می سازند.
هنوز بسیار زود است که آنچه در چند روز گذشته در ارتفاعات نانگاپاربات اتفاق افتاد مورد تجزیه و تحلیل قرار گیرد، بی شک به زودی نوشته خواهد شد اما آنچه که برای همیشه در خاطر مردم باقی خواهد ماند تلاش محض و فوق قهرمانانه در مرز توانایی بشر در ارتفاعات سرد زمستانی نانگاپاربات است.
الیزابت روول توسط آدام بلیسکی، دنیس اروبکو، جارک بوتر و پیوتر تومالا که بی وقفه در طول شب کوه نوردی کردند نجات یافت. یک هلیکوپتر کوه نورد زن فرانسوی را به اسلام آباد برای مداوای اولیه منتقل کرد و حالا او در فرانسه برای مداوای اساسی بسر می برد در حالیکه چهار کوه نورد یاد شده به کمپ اصلی برای تلاش در صعود زمستانی K2 برگشته اند.
نانگاپاربات یکی از دشوارترین و خطرناک ترین هشت هزارمتری های جهان حتی در تابستان است حالا تصور کنید به تنهایی و در زمستان چگونه خواهد بود. پس از درخواست کمک الیزابت روول آنچه که به یاد خواهد ماند بسیج فوری و باورنکردنی لهستانی ها و تلاش بی سابقه در جمع آوری کمک های مالی برای اعزام هلیکوپتر بود. چهار نفر از بهترین کوه نوردان دنیا که کیلومترها از محل حادثه دور بودند و خود سعی در صعود به آخرین هشت هزارمتری بکر جهان، K2 در زمستان را داشتند عازم این امداد رسانی شدند. آنها حتی برای یک بار نیز فرصت نخواستند که برای اعزام بیشتر فکر کنند، آدام بلیسکی، جارک بوتر و پیوتر تومالا از لهستان و دنیس اروبکوی قزاق با ملیت روسی پیشنهاد کمک را بلافاصله پذیرفتند.
بلیسکی می گوید به چیزی دست یافتیم که ابتدا غیر ممکن بود، ابرها بیش از حد پایین بودند و امکان فرود هلیکوپتر بسیار دشوار بود اما ناگهان تصویر آن از کمپ اصلی K2 منتشر شد که 4 کوه نورد را به ارتفاع 4900 متری نانگاپاربات منتقل کرد.
آنچه که به یاد خواهد ماند صعود دیوانه وار آدام و دنیس در تاریکی شب در امتداد مسیر یخ زده کینشوفر و برپایی کمپ توسط تومالا و بوتر در نقطه ای امن با تجهیزات پزشکی برای مداوای اولیه الیزابت بود. تلاش فوق بشری در مبارزه با سرما، زمان و طوفان در پیش رو و مواجه با روول که از یخ زدگی دستها و پاها رنج می برد. دنیس با دیدن او اولین چیزی که گفت این بود: " از دیدن شما خوشحالم".
فرود سریع آنها و تلاش خلبان در هدایت هلیکوپتر در ارتفاعات و عاقبت انتقال هر پنج نفر به کمپ اصلی و سپس اسکاردو و اسلام آباد برای درمان های ضروری بود که با استقبال سفیر فرانسه همراه بود.
روول حالا به فرانسه برگشته و مابقی نگاه خود را دوباره به سمت K2 دوخته اند، همه چیز سریع اتفاق افتاد اما تومک مکوویچ همیشه در یادها باقی خواهد ماند الیزابت گفته که او را در ارتفاع 7200 متر در چادر کوچکی قبل از فرود قرار داده . تومک همسر و سه فرزند خود را تنها گذاشت نجات این لهستانی 43 ساله غیرممکن بود، این تلاش هفتم تومک در فصل زمستان برای صعود به نانگاپاربات بود، یک رویای مطلق که حالا تحقق یافته و او عاقبت به قله رسید. آنچه که به یاد خواهد ماند شعف ادیسه وار کوه نورد 37 ساله زن فرانسوی و اندوه فراوان برای از دست دادن یک جنگجوی یخ و برف است.
